ผู้ใดกระทำการอุดหนุนแก่ผู้กระทำผิดด้วยประการหนึ่งประการใด ดังจะกล่าวต่อไปในมาตรานี้ คือว่า
(1) ช่วยหาช่องโอกาศ หรือให้กำลังพาหนะหรือให้ความรู้ อันเป็นอุปการะแก่การที่กระทำผิดนั้นก็ดี
(2) กระทำการอย่างหนึ่งอย่างใด ในเวลาแต่ก่อน หรือเมื่อขณะความผิดนั้นได้เกิดขึ้น อันเป็นอุปการะแก่การกระทำผิดนั้นก็ดี ท่านว่าผู้กระทำการดังกล่าวมานี้ เป็นผู้สมรู้ด้วยผู้กระทำผิด แลอาญาที่กฎหมายบัญญัติไว้สำหรับความผิดนั้นเท่าใด รวางโทษส่วนมันผู้สมรู้นั้น ท่านให้ลดจากกำหนดลงส่วนหนึ่ง คงไว้แต่สองส่วน