พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493

ในพระราชบัญญัตินี้ "คนต่างด้าว" หมายความว่า คนซึ่งไม่มีสัญชาติไทยตามกฎหมายว่าด้วยสัญชาติ "พาหนะ" หมายความว่า ยานพาหนะหรือสัตว์พาหนะ หรือสิ่งอื่นใดที่อาจนำบุคคลจากที่แห่งหนึ่งไปยังที่อีกแห่งหนึ่ง "เจ้าของพาหนะ" หมายความรวมถึง ตัวแทนเจ้าของ ผู้เช่า ตัวแทนผู้เช่า หรือผู้ครอบครองพาหนะ "ผู้ควบคุมพาหนะ" หมายความว่า นายเรือหรือผู้รับผิดชอบในการควบคุมพาหนะ "คนประจำพาหนะ" หมายความว่า ผู้มีหน้าที่ประจำหรือทำงานประจำในพาหนะ เพื่อประโยชน์แห่งพระราชบัญญัตินี้ ผู้ควบคุมพาหนะผู้ใดขับขี่พาหนะมาโดยไม่มีคนประจำพาหนะ ให้ถือว่าผู้ควบคุมพาหนะนั้นเป็นคนประจำพาหนะอีกฐานะหนึ่งด้วย "คนโดยสาร" หมายความว่า คนที่เดินทางโดยพาหนะ นอกจากผู้ควบคุมพาหนะและคนประจำพาหนะ "คนเข้าเมือง" หมายความว่า คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักร เพื่อมีถิ่นที่อยู่เป็นประจำ "พนักงานเจ้าหน้าที่" หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้ง เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ "แพทย์ตรวจคนเข้าเมือง" หมายความว่า แพทย์ซึ่งอธิบดีแต่งตั้ง เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ "อธิบดี" หมายความว่า อธิบดีซึ่งบังคับบัญชาราชการส่วนตรวจคนเข้าเมือง "รัฐมนตรี" หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้