พระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517

ในพระราชบัญญัตินี้ “นา” หมายความว่า ที่ดินซึ่งโดยสภาพใช้เป็นที่เพาะปลูกข้าวหรือพืชไร่ “พืชไร่” หมายความว่า พืชซึ่งต้องการน้ำน้อยและมีอายุสั้นหรือสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายในสิบสองเดือน “พืชหลัก” หมายความว่า พืชที่เป็นรายได้หลักของครอบครัว “ทำนา” หมายความว่า การเพาะปลูกข้าวหรือการเพาะปลูกพืชไร่ “ผู้เช่านา” หมายความว่า ผู้ที่เช่านาเพื่อทำนาทั้งหมดหรือเป็นส่วนใหญ่ “ผู้ให้เช่านา” หมายความว่า ผู้ที่ให้เช่านาเพื่อทำนาทั้งหมดหรือเป็นส่วนใหญ่ “การเช่านา” หมายความว่า การเช่าหรือการเช่าช่วงโดยได้รับความยินยอมจากผู้ให้เช่าซึ่งนาเพื่อทำนา ไม่ว่าการเช่าหรือการเช่าช่วงนั้นจะมีหลักฐานเป็นหนังสือหรือไม่ก็ตาม และหมายความรวมถึงการยินยอมให้ใช้นาเพื่อทำนาโดยได้รับค่าเช่านาและการทำนิติกรรมอื่นใดเพื่อเป็นการอำพรางการเช่าดังกล่าว “ค่าเช่านา” หมายความว่า ผลผลิตของข้าวหรือพืชไร่ เงินหรือทรัพย์สินอื่นใด ซึ่งให้เป็นค่าตอบแทนการเช่านา และหมายความรวมถึงประโยชน์อื่นใดอันอาจคำนวณเป็นเงินได้ ที่ผู้ให้เช่านาหรือบุคคลอื่นได้รับเพื่อตอบแทนการให้เช่านา ทั้งโดยทางตรงหรือทางอ้อม “ปี” หมายความว่า ระยะเวลาสิบสองเดือนของฤดูการทำนาแห่งท้องถิ่น “จังหวัด” หมายความรวมถึงกรุงเทพมหานคร “อำเภอ” หมายความรวมถึงเขตของกรุงเทพมหานคร “ตำบล” หมายความรวมถึงแขวงของกรุงเทพมหานคร “ผู้ว่าราชการจังหวัด” หมายความรวมถึงผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร “นายอำเภอ” หมายความรวมถึงหัวหน้าเขตของกรุงเทพมหานคร “กำนัน” หมายความรวมถึงหัวหน้าแขวงของกรุงเทพมหานคร