ฎีกาที่ 7214/2537

การรอการลงโทษเป็นการใช้ดุลพินิจของศาลซึ่งเป็นเหตุในลักษณะคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 มีผลถึงจำเลยอื่นซึ่งไม่ได้อุทธรณ์ด้วย

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองนี้ร่วมกันมีเฮโรอีนอันเป็น ยาเสพติด ให้โทษชนิดร้ายแรงในประเภท 1 จำนวน 1 หลอด น้ำหนัก 0.02 กรัมไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรีตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 67พระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528 มาตรา 4ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2522) เรื่องระบุชื่อและประเภท ยาเสพติด ให้โทษตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522ลงวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522 ข้อ 1(1) จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 67พระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528 มาตรา 4ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2522) เรื่องระบุชื่อและประเภท ยาเสพติด ให้โทษตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522ลงวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522 ข้อ 1(1) จำคุกคนละ 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา นับว่ามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 6 เดือน จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ขอรอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยทั้งสองมีกำหนด 2 ปี และคุมประพฤติโดยให้จำเลยทั้งสองไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติจังหวัดนครปฐมเดือนละ 1 ครั้งมีกำหนด 1 ปี โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การรอการลงโทษคดีนี้เป็นการใช้ดุลพินิจของศาลเกี่ยวกับสภาพแห่งความผิดของจำเลยว่า การกระทำผิดของจำเลยไม่ร้ายแรงและเฮโรอีนของกลางมีจำนวนเล็กน้อย จึงมีเหตุอันควรรอการลงโทษซึ่งถือได้ว่าเหตุในการรอการลงโทษดังกล่าวเป็นเหตุในลักษณะคดี ทั้งการรอการลงโทษก็เป็นกรณีซึ่งศาลเห็นว่ายังไม่ควรลงโทษจำเลยอันต้องด้วยหลักเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิพากษาให้รอการลงโทษตลอดไปถึงจำเลยที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ด้วยได้ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7214/2537 พนักงานอัยการ จังหวัด นครปฐม โจทก์ นาย อุดม รัตน ทอง กับพวก จำเลย ป.อ. ม. 56 ป.วิ.อ. ม. 213