ฎีกาที่ 647/2523

คำว่าพระราชบัญญัตินี้ (ตามมาตรา97) ย่อมมีความหมายว่าหมายถึงพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ ก่อนคดีนี้จำเลยเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดฐานมีและเสพ ยาเสพติด ให้โทษโดยไม่รับอนุญาตและต่อมาจำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้อีกในเวลา 5 ปี นับแต่วันพ้นโทษการเพิ่มโทษจึงต้องเพิ่มอีกกึ่งหนึ่งของโทษที่ศาลกำหนดสำหรับความผิดครั้งหลังตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ.2522. ซึ่งแม้จะได้ยกเลิกพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษฉบับก่อน ๆ แล้วก็ตาม เฮโรอีนหรือเกลือของเฮโรอีนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 4ทวิแห่งพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ.2465 เป็น ยาเสพติด ให้โทษในประเภท 1 ส่วนมาตรา 76 ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ.2522 นั้นใช้กับ ยาเสพติด ให้โทษในประเภท 5

โจทก์ฟ้อง จำเลยรับสารภาพฟังได้ว่า จำเลยมีเฮโรอีนไฮโดรคลอไรด์โดยผิดกฎหมาย และก่อนนี้จำเลยเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุด ลงโทษจำคุก1 ปี ฐานมีและเสพ ยาเสพติด ภายใน 5 ปีนับแต่วันพ้นโทษ จำเลยมากระทำความผิดอีก ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 7, 15, 67, 102, 103 จำคุก 1 ปีเพิ่มโทษหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 92 จำคุก 1 ปี4 เดือน ลดโทษตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่งคงจำคุก 8 เดือน ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้เพิ่มโทษตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษมาตรา 97 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26, 76 จำคุก 1 ปี เพิ่มโทษตามมาตรา 97กึ่งหนึ่งจำคุก 1 ปี 6 เดือน จำเลยรับสารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 9 เดือนนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาขึ้นมาสารสำคัญว่า คำว่าพระราชบัญญัตินี้ย่อมหมายความถึงพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 เท่านั้นหาได้รวมถึงพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษฉบับอื่น ๆ ที่ถูกยกเลิกไปแล้วด้วยไม่ จึงเพิ่มโทษจำเลยกึ่งหนึ่งไม่ได้นั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คำว่าพระราชบัญญัตินี้ย่อมมีความหมายอยู่ในตัวว่าหมายถึงพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ ซึ่งก่อนคดีนี้ปรากฏว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุด ฐานมีและเสพ ยาเสพติด ให้โทษโดยไม่รับอนุญาตตามคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลจังหวัดเชียงราย ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 471/2520และต่อมาจำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้อีกในเวลา 5 ปีนับแต่วันพ้นโทษ การเพิ่มโทษจึงต้องเพิ่มอีกกึ่งหนึ่งของโทษที่ศาลกำหนดสำหรับความผิดครั้งหลังตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 ซึ่งแม้จะได้ยกเลิกพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษฉบับก่อน ๆ แล้วก็ตาม ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบด้วยความเห็นของศาลฎีกาแล้ว ที่โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 76 นั้นไม่ชอบเพราะเฮโรอีนไฮโดรคลอไรด์เป็น ยาเสพติด ให้โทษในประเภท 1 หาใช่ประเภท 5 ดั่งข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่นั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่าพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 103(1) บัญญัติไว้ว่า เฮโรอีนหรือเกลือของเฮโรอีนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 4 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษพ.ศ. 2465 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ (ฉบับที่ 4)พ.ศ.2504 เป็น ยาเสพติด ให้โทษในประเภท 1 ส่วนมาตรา 76 ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษ พ.ศ. 2522 นั้นใช้กับ ยาเสพติด ให้โทษในประเภท 5 การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 76 จึงไม่ชอบ พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติด ให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 15, 67 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 647/2523 พนักงานอัยการจังหวัดพะเยา โจทก์ นายสว่าง ช่างคำ จำเลย พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ม. 97