ฎีกาที่ 1404/2499

ศาลล่างพิพากษาต้องกันให้ขับไล่จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินโจทก์ ศาลฎีกาไม่อนุญาตให้ทุเลาการ บังคับคดี ต่อมาภายหลังศาลฎีกาพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ที่ดินที่พิพาทยังว่างเปล่าอยู่ เช่นนี้ย่อมถือได้ว่าสภาพแห่งหนี้ยังเปิดช่องให้ศาล บังคับคดี ให้โจทก์ยอมให้จำเลยเข้ามาปลูกสร้างในที่เช่าที่พิพาทได้ ไม่ต้องฟ้องเป็นคดีใหม่ (ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 10/2499)

เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลย ศาลล่างพิพากษาต้องกันให้จำเลยรื้อถอนห้องแถวและสิ่งปลูกสร้างออกไปจำเลยฎีกาและขอทุเลาการ บังคับคดี ศาลฎีกาไม่อนุญาตจำเลยได้รื้อถอนห้องแถวและสิ่งปลูกสร้างไปแล้ว ต่อมาศาลฎีกาพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องขอเข้าทำการปลูกสร้างห้องแถวใหม่ โจทก์คัดค้านว่าจำเลยไม่มีสิทธิจะขอให้ศาลบังคับตามคำร้อง ศาลชั้นต้นสอบถามคู่ความได้ความว่าจำเลยเข้าไปปลูกสร้างตั้งเสาไว้ 3-4 ต้น รุ่งขึ้นโจทก์ก็เข้าตั้งเสาขึ้น 9 ต้น และขัดขวางไม่ยอมให้จำเลยทำต่อไป ศาลชั้นต้นเห็นว่าสิทธิการเช่าจำเลยยังมีอยู่ สั่งและบังคับให้โจทก์ปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกา โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าโจทก์มีสิทธิปลูกสร้างได้ต่อไป จำเลยฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่าที่พิพาทยังว่างเปล่าอยู่มีแต่โจทก์จำเลยแบ่งกันปักเสา เมื่อศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์แล้วเช่นนี้สิทธิที่จะปลูกโรงเรือนตามสัญญาของจำเลยจึงยังมีอยู่ตามเดิม ยังไม่มีใครมาปลูกสร้างสิ่งใดลงไป สภาพยังเปิดช่องให้ศาล บังคับคดี ได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 272 พิพากษากลับให้ บังคับคดี ตามคำสั่งศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1404/2499 นายทวี เจริญพานิช ที่ 1 น.ส.สวง เจริญพานิช ที่ 2 โจทก์ นายเอี๊ย แซ่เตี่ยว ที่ 1 นางอู๋ แซ่เตี่ยว ที่ 2 จำเลย ป.วิ.พ. ม. 231 , ม. 272