ฎีกาที่ 1873/2497

ผู้ตายนำคบไฟเข้าไปเผารังต่อในที่ดินของบิดาเลี้ยงจำเลย ๆ สำคัญผิดว่าเป็นโจรมาทำพิธีจะเข้าปล้นเรือนบิดาเลี้ยง จึงใช้ปืนยิงผู้ตายตายดังนี้ เป็นการกระทำ+หาใช่ความผิดฐานฆ่าคนโดย ประมาท ไม่

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้ปืนยิงถูกเด็กชายเอื้อมถึงแก่ความตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การภาคเสธว่า จำเลยใช้ปืนยิงเด็กชายเอื้อมตายเพราะเข้าใจว่าเป็นโจรกำลับทำพิธีจะปล้นเรือนจำเลย ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยใช้ปืนยิงเด็กชายเอื้อมซึ่งไปเผารังต่อในที่ดินของนายทิมบิดาเลี้ยงจำเลยถึงแก่ความตายในทันที โดยจำเลยเข้าใจว่าโจทก์ได้มาทำพิธีจะปล้นทรัพย์ เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันทรัพย์เกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาจำคุกจำเลย 7 ปี ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 249,50, และ 53 จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงอาญาหรือจำคุกเพียง 2 ปี โดยจำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดย ประมาท ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ได้ความว่า คืนเกิดเหตุเด็กชายเอื้อมกับเด็กชายปลื้มนำคบไฟเข้าไปเผารังต่อในที่ดินของนายทิมบิดาเลี้ยงจำเลย ห่างเรือนนายทิมประมาณ 3 เส้น จำเลยสำคัญผิดว่าเป็นโจรมาทำพิธีจะเข้าปล้นเรือนนายทิมจึงใช้ปืนยิงถูกเด็กชายเอื้อมตาย การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันทรัพย์แต่เกินสมควรแก่เหตุหาใช่เป็นความผิดฐานฆ่าคนโดย ประมาท ไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1873/2497 พนักงานอัยการจังหวัดตรัง โจทก์ นายตุ่น ขำสังข์ จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249 , ม. 50 , ม. 53