ฎีกาที่ 1465/2495

ผู้ให้เช่าได้รับความยินยอมจากคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าๆให้เข้าอยู่ในห้องเช่าเองได้จึงบอกเลิกการเช่าแก่ผู้เช่า ผู้เช่าขอผัดกำหนดออกจากห้องเช่าต่อไป แม้ในระหว่างเวลาขอผัด ผู้เช่าจะตกลงให้ค่าเช่าเพิ่มขึ้นจากอัตราธรรมดา และผู้ให้เช่าตกลงก็ตามก็ไม่ถือว่าเป็นการเช่ากันโดยคิดอัตราค่าเช่าใหม่ แต่คงถือได้ว่าเป็นการผ่อนผันชั่วคราวเท่านั้นและค่าเช่าที่ชำระเพิ่มก็ถือได้ว่าเป็นเงินค่าทดแทนให้แก่ผู้ให้เช่า ที่ผ่อนผันแก่ผู้เช่า ฉะนั้นเมื่อครบกำหนดผัดแล้ว ผู้เช่าไม่ยอมออกจากที่เช่า ผู้ให้เช่าย่อมฟ้องขับไล่ผู้เช่า โดยอาศัยมติคณะกรรมการควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ที่อนุญาตไว้นั้นได้

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับความยินยอมจากคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าๆให้เข้าอยู่ในห้องเช่าเองได้ โจทก์จึงมีหนังสือบอกเลิกการเช่าไปยังจำเลยจำเลยขอผัด ภายในสิ้นเดือนสิงหาคม 2493 ครบกำหนดแล้วก็ไม่ออก จึงขอให้ศาลขับไล่ และใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู่ว่า เดิมเช่ากันเดือนละ 50 บาทเมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยขออยู่โดยให้ค่าเช่าเดือนละ 150 บาท จึงเป็นการให้จำเลยเช่าต่อแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยขออยู่ต่อมาอีกชั่วระยะเวลาอันมีกำหนด ออก บอกไว้โดยแจ้งชัด ในฐานะอันจะต้องออกจาเคหะของโจทก์อยู่แล้ว นับว่าเป็นการขอความผ่อนผันชั่วคราว ย่อยแสดงให้เห็นว่า โจทก์จำเลยไม่มีเจตนาที่จะผูกผันให้เป็นการเช่าจำเลยมีสิทธิจะอยู่ต่อไปเะียงเท่าเวลาที่ของผ่อนผันเท่านั้น ค่าเช่าที่ชำระต่อมานั้น ก็นับได้ว่าเป็นเงินค่าทดแทนให้แก่ฝ่ายโจทก์ ที่ผ่อนผันแก่จำเลยเฉพาะเหตุนี้ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ บังคับคดี ตามศาลขั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1465/2495 นางบุญศรี หรือ บ๊วย เตียวงศ์ โจทก์ นายเอฟ.อี.ซอมเมอร์เร็คเกอร์ หรือ เร็คเดอร์ จำเลย ป.พ.พ. ม. 112 , ม. 537 , ม. 570 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489