ฎีกาที่ 1851/2494

พ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯ มิได้มีบทบัญญัติไว้เป็นพิเศษว่าแม้ไม่มีอาชญาเจตนา ก็ให้มีโทษ เก็บวัตถุระเบิดได้โดยไม่ทราบว่า เป็นวัตถุระเบิดแล้วเอาไปบ้าน คนอื่นดูแล้วเคาะดินจะให้หลุดจากวัตถุนั้น จึงเกิดระเบิดขึ้น ดังนี้ เมื่อไม่ทราบว่าวัตถุนั้นเป็นวัตถุระเบิดการที่เก็บเอาไป ก็ไม่มีเจตนาที่จะมีหรือครอบครองวัตถุระเบิดจึงยังไม่เป็นผิดตามพ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯ

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยที่ 1 มีวัตถุระเบิดไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต จำเลยที่ 2 ได้กระทำโดย ประมาท เคาะวัตถุระเบิดนั้นทำให้ระเบิดขึ้น เป็นอันตรายแก่นายตงย้งจำเลยที่ 1 ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 1 เก็บวัตถุ ซึ่งกลมยาวหัวท้ายอย่างปากกาหมึกซึมเกลี้ยงเป็นสีทองเหลือง โดยไม่ทราบว่าเป็นอะไร เมื่อไปถึงบ้าน จำเลยที่ 2 เห็นมีดินติดอยู่ จึงเคาะกับม้าเพื่อให้ดินหลุด จึงระเบิดขึ้น ข้อเท็จจริงฟังได้ดังกล่าวจำเลยไม่ทราบว่าเป็นวัตถุระเบิด จึงไม่มีเจตนาที่จะมีหรือครอบครอบวัตถุระเบิด จึงไม่เป็นผิด พ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯ ก็มิได้มีบัญญัติไว้เป็นพิเศษว่า แม้ไม่มีอาชญาเจตนา ก็ให้มีโทษ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1851/2494 อัยการจังหวัดสมุทรสงคราม โจทก์ นายตงย้ง แซ่เอี้ยวที่ 1, นายสูน แซ่ปุยที่ 2 จำเลย พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 43