ฎีกาที่ 1418/2493

ฟ้องหาว่า เขาขับรถยนต์โดย ประมาท ปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้ชนรถผู้อื่นเสียหายและเกิดบาดเจ็บสาหัส ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก 2477 และ กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 259 ดังนี้ เมื่อฟ้องมิได้บรรยายว่าจำเลยมีความ ประมาท อย่างไร อันเป็นลักษณะของคดีที่จะทำให้จำเลยรู้ข้อหาในความ ประมาท ของตนได้ จัดว่าเป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) (อ้างฎีกาที่ 241/2493) (ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 2/2484)

โจทก์ฟ้องกล่าวว่า จำเลยได้ฝ่าฝืนกฎหมายและข้อบังคับกล่าวคือจำเลยได้ขับรถยนต์รับจ้างโดยสารไปตามถนนหลวงด้วยความ ประมาท ปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้ชนรถจักรยาน 3 ล้อพ่วงข้าง ซึ่งเด็กชายฮั่งเตี๋ยงขับขี่สวนทางมาได้รับความเสียหาย และเป็นเหตุให้เด็กชายฮั่งเตี๋ยงบาดเจ็บสาหัส ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยวินิจฉัยว่า ฟ้องขาดรายละเอียดแห่งลักษณะ ประมาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ฟ้องโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยมีความ ประมาท อย่างไร อันเป็นลักษณะสำคัญของคดีที่จะทำให้จำเลยรู้ข้อหาในความ ประมาท ของตนได้ จัดว่าเป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) และศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยไว้ฎีกาที่ 241/2493 แล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1418/2493 อัยการขอนแก่น โจทก์ นายพวง จันทะวงษ์ จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 43 พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477