ฎีกาที่ 1320/2493

ฟ้องฐาน ฉ้อโกง ที่ถือว่าชอบด้วยกฎหมาย ผู้ใหญ่บ้านเรียกร้องเอาเงินจากลูกบ้าน 80 บาท โดยอ้างว่าเสมียนอำเภอใช้ให้ตนมาเอา เรื่องที่ลูกบ้านขอจับจองที่ดินและจับจองทับทางเดิน ถ้าไม่ให้เงินการจับจองจะไม่สำเร็จ ลูกบ้านหลงเชื่อว่าเสมียนอำเภอใช้ผู้ใหญ่บ้านมาเอาเงินจริง จึงมอบเงิน 80 บาทแก่ผู้ใหญ่บ้านไปซึ่งความจริงเสมียนอำเภอไม่ได้ใช้ผู้ใหญ่บ้านมาเรียกเอาเงินจากลูกบ้านเลย ดังนี้ ผู้ใหญ่บ้านต้องมีความผิดฐาน ฉ้อโกง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ใหญ่บ้าน ได้นำความเท็จ ซึ่งจำเลยรู้อยู่แล้วว่าไม่เป็นความจริง ไปหลอกลวงโจทก์กับนายคำดีนายคุ้มว่า ให้นำเงินคนละ 80 บาทมาให้จำเลย โดยจำเลยบอกว่านายรสเสมียนอำเภอเมืองเลยให้มาเอาเป็นค่ารังวัดที่ดิน ซึ่งโจทก์กับพวกจับจองกับเป็นค่าจับจองทับทาง, ถ้าไม่ให้เงินทางราชการจะไม่ยอมอนุญาตให้จับจองและออกประกาศโฆษณาให้, โจทก์กับนายคำดีนายคุ้มหลงเชื่อ จึงได้มอบเงินคนละ 80 บาทให้แก่จำเลยไป ต่อมาจึงทราบว่านายรสมิได้ใช้ให้จำเลยไปเอาเงินจากโจทก์กับพวกโจทก์จึงทราบว่าจำเลยมีเจตนา ฉ้อโกง เอาเงินของโจทก์กับพวกไปเป็นประโยชน์ส่วนตนเสีย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 304, 136 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่สมบูรณ์ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษฐาน ฉ้อโกง ตาม มาตรา 304 จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมายแล้วส่วนข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ 80 บาท โดยอ้างว่านายรสเสมียนอำเภอใช้ให้จำเลยมาเอา เรื่องที่โจทก์ขอจับจองที่ดินและจับจองทับทางเดินถ้าไม่ให้เงินการจับจองจะไม่สำเร็จ โจทก์หลงเชื่อว่า นายรสใช้จำเลยมาเอาเงินจริง จึงมอบเงิน 80 บาทให้แก่จำเลยไป ซึ่งความจริงนายรสไม่ได้ใช้ให้จำเลยมาเรียกเอาเงินจากโจทก์ ดังนี้จำเลยต้องมีความผิดฐาน ฉ้อโกง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1320/2493 นายจวน สร้อยจันดา โจทก์ นายสี เสริฐศรี จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 304