ฎีกาที่ 1/2491

การฟ้องนายจ้างให้รับผิดร่วมกับลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำนั้น จะต้องบรรยายฟ้องให้เห็นว่าลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้าง โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยที่ 1 โดย ประมาท เป็นเหตุให้ไฟไหม้สวนของโจทก์ดังนี้ ไม่เป็นคำบรรยายฟ้องอันจะพึงให้นายจ้างต้องรับผิดตามมาตรา 425 ศาลต้องพิพากษาชี้ขาดคดีตามข้อหาและประเด็นในคำฟ้อง เมื่อฟ้องโจทก์ขาดสาระสำคัญ อันเป็นประเด็นที่จะให้จำเลยต้องรับผิดแล้ว ก็ต้องยกฟ้อง

โจทก์ฟ้องว่า นายแช่มจำเลยเป็นนายจ้าง นายแฉ้จำเลยเป็นลูกจ้างอยู่ในสวนของนายแช่ม จำเลยที่สองสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยโดย ประมาท เป็นเหตุให้เพลิงไหม้มันสำปะหลังของโจทก์เสียหาย จำเลยทั้งสองต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ภายหลังนายแฉ้จำเลยหลบหนี โจทก์จึงถอนฟ้องเฉพาะนายแฉ้จำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายแช่มจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายแฉ้จำเลยผู้เดียวเป็นผู้กระทำโดย ประมาท อันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ นายแช่มหาได้สมคบด้วยไม่ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ต้องฟังว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมมือกระทำผิดด้วยกันทั้งคู่ โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า นายแฉ้จำเลยได้กระทำการละเมิดในทางการที่นายแช่มจำเลยจ้างไว้ ฟ้องของโจทก์ขาดสาระสำคัญอันเป็นประเด็นแห่งคดีที่พึงกระทำให้จำเลยต้องรับผิด ศาลจะพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีโดยไม่อาศัยฟ้องไม่ได้ จึงพิพากษายืน ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2491 นายเลี่ยง เอ่งฉ้วน โจทก์ นายแช่ม แสงแก้ว นายแฉ้ แซ่ฆื่อ จำเลย ป.พ.พ. ม. 425 ป.วิ.พ. ม. 142 , ม. 172