ฎีกาที่ 162/2487
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
กฎหมายที่อ้างถึง
ย่อสั้น
ไม้ของบริสัทไม้ไทยได้ลอยเข้าทุ่งเข้าป่าเมื่อคราวน้ำท่วม จำเลยเก็บได้แล้วเอาไปเลื่อนโดยเจตนาทุจริต ย่อมมีความผิดถานลักทรัพย์เพระาไม้ของบริสัทที่ไหลลอบเช่นนี้ต้องถือว่าไม้นั้นยังหยู่ไนความครอบครองของบริสัทโดบปริยาย
ย่อยาว
ข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า ตั้งแต่เกิดน้ำท่วมในเดืนอ กันยายน 2485 เปนต้นมา ไม้ของบริสัทไม้ไหนได้ลอบเข้าทุ่งเข้าป่า มีผู้ร้ายเอาไปลัสเลื่อนมาก ต่อมาเจ้าพนักงานไปพบจำเลยกำลังเลื่อยไม้หยู่ที่ปีกไม้มีตราสแดงว่าเปนไม้ของบริสัทไม่หทย สาลชั้นต้นตัดสินว่าจำเลยที่ 3 ที่ 4 เปนผู้เลื่อนเพื่อลักไม้กะดาน มีความผิดตามมาตรา 293(11) กดหมายลักสนะอาญา จำคุกคนละ 2 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่มีผิดไห้ปล่อยไป จำเลยที่ 3 ที่ 4 อุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสาแก้ไห้ยกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 3 ที่ 4 ไปด้วย โจทดีกา สาลดีกาเห็นว่าคดีนี้นับว่ามีเหตุผลพอไห้ชี้ขาดลงโทษจำเลยได้ เพระาไม้ของบริสัทที่ไหลลอยเช่นนี้ ต้องถือว่าไม้นั้นหยู่ไนความครอบครองของบริสัทโดยปริยาย เมื่อจำเลยเอาไปเลื่อยโดยทุจริตก็ต้องมีผิดถานลักทรัพย์ พิพากสาแก้ไห้ บังคับคดี ตามคำพิพากสาชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 162/2487 อัยการจังหวัดตาก โจทก์ นายเงิน นายเกาะ นายยอด นายสือ จำเลย ป.อ. ม. 288 , ม. 293 (11) ป.พ.พ. ม. 1367 , ม. 1383