ฎีกาที่ 714/2485
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
กฎหมายที่อ้างถึง
ย่อสั้น
แผลที่ไต้เข่ายาว 3 ซ.ม.กว้าง 2.2 ซ.ม. ลึก 6 ซ.ม. ตั้งแต่ถูกทำร้ายแล้วผู้ถูกทำร้ายประกอบการหาเลี้ยงชีพไม่ได้เปนปรกติ (เกิน 20 วัน) เพราะเจ็บเสียวชาตั้งแต่แผลแล่นขึ้นมาหมดซีกตัว ต้องไช้ไม้เท้ายันเดินกะเผลก เช่นนี้เปนบาดเจ็บถึงสาหัส. สาลชั้นต้นลงโทสตาม ม.256 จำคุก 2 ปี สาลอุธรณ์แก้ลงโทสตาม ม.254 จำคุก 1 ปี เปนแก้มาก. อ้างคำสั่งคำร้องที่ 124/2484 ปัญหาว่าบาดเจ็บถึงสาหัสโดยทุพพลภาพทนทุขเวทนากล้าเกิน 20 วัน หรือไม่สามาถประกอบอาชีพได้โดยปรกติเกิน 20 วันหรือไม่นั้น เปนปัญหาข้อเท็ดจิง
ย่อยาว
คดีนี้สาลชั้นต้นพิจารนาฟังข้อเท็ดจิงว่าจำเลยเดินไปพบนางสวนเกิดทำร้ายกัน จำเลยตบนางสวนฟันหัก 2 ซี่ นางสวนล้มลง แล้วจำเลยแย่งมีดดาบจากนางสวนแทงนางสวนถูกที่ไต้เข่า นางสวนต้องรักสาบาดแผลหยู่ 43 วัน แผลจึงหาย แต่ก็ยังประกอบการหาเลี้ยงชีพตามปรกติไม่ได้ จนถึงวันมาเปนพยานที่สาลยังเดินไม่ได้ตามปรกติต้องไช้ไม้เท้ายัน พิพากสาลงโทสจำเลยตามกดหมายอาญามาตรา 256 ไห้จำคุก 2 ปี จำเลยอุธรณ์ สาลอุธรณ์เห็นว่าจะฟังเปนแน่นอนว่านางสวนบาดเจ็บถึงสาหัสไม่ได้จึงพิพากสาไห้ไช้มาตรา 254 เปนบทลงโทสจำเลย ไห้จำคุกเพียง 1 ปี โจทดีกาว่าคดีเปนปัญหาข้อกดหมายโดยว่านางสวนมีบาดเจ็บถึงสาหัส สาลดีกาเห็นว่าปัญหาว่า บาดเจ็บถึงสาหัสโดยทุพพลภาพทุขเวทนากล้าเกิน 20 วัน หรือไม่สามาถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้โดยปรกติเกิน 20 วัน หรือไม่นั้น เปนปัญหาข้อเท็ดจิงแต่คดีนี้สาลอุธรณ์พิพากสาแก้ทั้งบทและโทสเปนแก้มาก จึงดีกาข้อเท็ดจิงได้ ปัญหาว่านางสวนมีบาดเจ็บถึงสาหัสหรือไม่นั้น นอกจากคำนางสวน โจทยังมีแพทย์เบิกความยืนยันว่านางสวนมีบาดแผลสาหัสตามคำชันสูตร ซึ่งปรากตว่าแผลที่ไต้เข่ายาว 3 ซ.ม. กว้าง 2.2 ซ.ม. ลึก 6 ซ.ม. แสดงไห้เห็นว่าแผลนั้นลึกมาก ที่นางสวนเบิกความว่าตั้งแต่ถูกทำร้ายจนถึงวันเบิกความยังประกอบการหาเลี้ยงชีพไม่ได้เป็นปรกติ เพราะเจ็บเสียวชาตั้งแต่แผลแล่นขึ้นมาหมดซีกตัว ต้องไช้ไม้เท้ายันเดินกะเผลกมาเบิกความ จึงไม่มีเหตุที่จะไม่เชื่อคำนางสวน จึงพิพากสาแก้สาลอุธรณ์ บังคับคดี ตามสาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 714/2485 อัยการนนทบุรี โจทก์ นายไมหรือมัย อ่วมสืบเชื้อ จำเลย ป.อ. ม. 256 , ม. 254. ป.วิ.อ. ม. 218.