ฎีกาที่ 244/2484

การที่จำเลยทำใบขนสินค้ายื่นต่อเจ้าพนักงานศุลกากรขอเสียภาษี รายการสินค้าและราคาที่เขียนผิดกับความจริงดังนี้ เรียกได้ว่าเป็นสำแดงความเท็จหรือความไม่บริบูรณ์ตาม ม.99 แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ซึ่งตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2482 ม.16 ถือว่าเป็นความผิดโดยมิต้องคำนึงว่าผู้ทำมีเจตนาหรือทำโดย ประมาท เลินเล่อบทบัญญัติพิเศษ,ส่วนความผิดตามกฎหมายอาญาต้องวินิจฉัยถึงเจตนาของจำเลยด้วย

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 - 2 สมคบกันเขียนกรอกข้อความซึ่งรู้อยู่ว่าเป็นเท็จลงในใบขนสินค้าขาเข้า และจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานศุลกากรได้สมคบกับจำเลยที่ 1 - 2 ทำความผิดดังกล่าวแล้วด้วย ขอให้ลงโทษ ตามกฎหมายอาญามาตรา 118,146,230,70,71,63และแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2477(ฉะบับที่ 2) มาตรา 3 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 27,34,99 และแก้ไขเพิ่มเติม(ฉะบับที่ 9 )พ.ศ.2482 มาตรา 16 ศาลอาญาพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ศาลอาญา ปรับจำเลยที่ 1 ตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 99 และแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2482 มาตรา 16 และจำคุกจำเลยที่ 3 ตามกฎหมายอาญามาตรา 146,63 ส่วนจำเลยที่ 2 ปล่อยตัวไป จำเลยที่ 1 และ 3 ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 ทำใบขนสินค้ายื่ต่อเจ้าพนักงานศุลกากรขอเสียเงินค่าภาษี รายการสินค้าและราคาที่เขียนไว้ผิดกับความจริงเกือบกึ่งจำนวนแห่งอัตราที่ควรต้องเสียภาษีเรยกได้ว่าเป็นการแสดงความเท็จหรือความไม่บริบูรณ์ตามมาตรา 99 แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ซึ่งตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2482มาตรา 16 ให้ถือว่าเป็นความผิดโดย ประมาท เลินเล่อหรือหาไม่ จำเลยที่ 1 จึงมีผิดตามกฎหมายที่กล่าวนี้ ส่วนจำเลยที่ 3 นั้นจะต้องพิจารณาตามหลักกฎหมายสามัญมิใช่กฎหมายพิเศษคือโจทก์มีหน้าที่จะต้องพิศูจน์ให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาทำผิดกฎหมายดังที่บัญญัติไว้ในกฎหมายอาญามาตรา 43 แต่คดีนี้ไม่ได้ความดังกล่าวนั้น จึงลงโทษไม่ได้ จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ปล่อยจำเลยที่ 3 ไป ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 244/2484 พนักงานอัยยการ โจทก์ นายเคอะเจี้ยนที่ 1 นายชู่กังที่ 2 จำเลย นายผลที่ 3 ป.อ. ม. 118 , ม. 146 , ม. 230 , ม. 43 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 19