ฎีกาที่ 377/2483

กล่าวบรรยายในฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดย ประมาท ปราศจากความระมัดระวังเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์เสียหาย ขอให้ลงโทษตาม พรบ ++ เช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้ จำเลยเข้าใจข้อหาซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจรได้แล้ว ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยความ ประมาท ปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์ประจำทางของเทศบาลนครกรุงเทพฯ เสียหาย ขอให้ ลงโทษตาม พรบ จราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 29 พรบ จราจรทางบก (ฉะบับที่ 3) พ.ศ. 2481 มาตรา 4 กฎหมายลักษณอาญามาตรา 336 (15) ศาลล่างทั้ง 2วินิจฉัยว่า ฟ้องของ โจทก์เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า พรบ จราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 29 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดขับรถในกรณีต่อไปนี้ ฯลฯ (4) โดยความ ประมาท หรือเป็นเหตุน่าหวาดเสียวอาจเกิดอันตรายแก่ประชาชน มาตรานี้ให้ใช้บังคับตลอดถึงรถรางด้วยโดยอนูโลม" เมื่อกฎหมายมืออยุ่ดังนี้ ตาม ที่ โจทก์กล่าวในฟ้องว่า " จำเลยขับรถราง ฯลฯ โดยความ ประมาท ปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางซึ่ง จำเลยขับไปนั้น ชนรถยนตร์ ฯลฯ เสียหาย " เช่นนี้เป็นการกล่าวข้อเท็จจริงซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจร ฯลฯ เพียงพอให้ จำเลยเข้าใจได้ดีแล้ว ฟ้องของ โจทก์จึงไม่เคลือบคลุม พิพากษากลับคำ พิพากษา ศาลล่างทั้ง 2 ให้ ศาลแขวงพระสครใต้ดำเนินคดีนี้ในความผิดตาม พรบ จราจร ที่ โจทก์กล่าวหาต่อไปตาม กระบวนความ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2483 พนักงานอัยยการ โจทก์ นายซื้น พลสิทธิ์ ล. พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 ม. 29 พ.ร.บ.จราจรทางบก (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2481 ม. 4 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)