ฎีกาที่ 1290/2482

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยทำละเมิดขอเรียกค่าเสียหายนั้น โจทก์ไม่ต้องบรรยายในฟ้องด้วยว่าจำเลยได้กระทำโดยจงใจหรือเลิ่นเล่อฟ้องนั้นก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ได้

โจทก์ฟ้องกล่าวว่า เดิมจำเลยชนะความนายเล่งเพียว จำเลยนำเจ้าพนักงานยึดทรัพย์นายเล่งเพียวแล้วได้เลยมายึดทรัพย์ของโจทก์ด้วย โจทก์ได้ร้องขัดทรัพย์ศาลแพ่งสั่งถอนการยึด คดีถึงที่สุด ในการที่จำเลยยึดทรัพย์ของโจทก์ทำให้โจทก์เสียหายรวม 220 บาท ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์. ศาลชั้นต้นฟังว่าการที่จำเลยยึดทรัพย์ของโจทก์ดังนั้นเป็นการละเมิด จึงพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 190 บาทและเห็นว่าฟ้องโจทก์ดังกล่าวมานั้นโจทก์ได้กล่าวหาว่าจำเลยกระทำละเมิดแล้ว ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาคัดค้านข้อหนึ่งว่า โจทก์หาว่าจำเลยกระทำการละเมิด แต่ฟ้องโจทก์ไม่บรรยายให้ชัดแจ้งว่ากระทำด้วยจงใจหรือ ประมาท เป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.172 วรรค 2 ไม่มีประเด็นที่จะสืบ ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ดังกล่าวข้างต้นนั้นบรรยายข้อความชัดเจนพอที่จะถือว่าโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยกระทำการละเมิดตาม ป.พ.พ.ม.420 ถือว่าเป็นฟ้องอันสมบูรณ์ตามประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.172 วรรค 2 แล้ว ไม่จำเป็นต้องกล่าวว่าจำเลยกระทำโดยจงใจหรือ ประมาท ศาลล่างรับพิจารณามาชอบแล้ว จึงพิพากษายืนตาม. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1290/2482 นายสงวน พิมพะสิงห์ โจทก์ สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์ฯ จำเลย โดยหม่อมเจ้าถาวรมงคลวงษ์ ผู้รับมอบอำนาจ ป.พ.พ. ม. 420