ฎีกาที่ 1404/2482

คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษา+ โดยอาศัยข้อเท็จจริง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยอาศัยข้อกฎหมายนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยในข้อเท็จจริงได้.

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้โอนสิทธิการเช่าตึกให้จำเลยที่ 2 เพื่อมิให้ถูกยึดถูกอายัติตามคำพิพากษา โดยจำเลยทั้งสองรู้แล้วว่า จำเลยที่ 1 ถูกโจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้ เป็นการฉ้อโจทก์ ขอให้ลงโทษ. ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่า การขายตึกนั้นเป็นการเพื่อมิให้ถูกยึดถูกอายัติ จึงไม่เป็นความผิดฐาน ฉ้อโกง ให้ยกฟ้องโจทก โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสิทธิการเช่าตึกนั้น ไม่เป็นทรัพย์ตามความหมายในมาตรา 6(10) แห่งกฎหมายลักษณอาญาเพราะไม่เป็นวัตถุที่มีรูปร่างจับถือได้ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง แต่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อกฎหมายศาลฎีกาจึงทรงไว้ซึ่งอำนาจที่จะพิจารณาข้อเท็จจริงในคดีได้ คดีนี้ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะ ฉ้อโกง โจทก์ ปัญหาข้อกฎหมายจึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไป จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง. ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1404/2482 นายก้วย แซ่ลิ้ม โจทก์ นางกิมไล้ที่ 1 นางจิว ที่ 2 จำเลย ป.อ. ม. 308 , ม. 6 (10) ป.วิ.อ. ม. 219 , ม. 222