ฎีกาที่ 213/2480

เอาใบทะเบียนรถยนตร์มอบเขายึดเป็นประกันเงินกู้ไว้ต่อมาไปพูดขอเอามาเพื่อต่อทะเบียนรถแลก็ได้เอาไปต่อทะเบียนรถจริง ๆ ภายหลังกลับเอาไปโอนขายให้ผู้อื่นเสียดังนี้ยังไม่มีผิดฐาน ฉ้อโกง หรือยักยอก

คดีได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.2476 จำเลยกู้เงินโจทก์ไป 600 บาท แล้วมอบใบทะเบียนรถยนตร์ของจำเลยให้ไว้เป็นประกัน แต่มิได้มอบรถให้ยึด ต่อมาเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.2477 จำเลยได้ไปหาโจทก์ขอใบทะเบียนรถมาโดยบอกว่าจะเอามาต่อทะเบียน โจทก์จึงได้ให้มา ภายหลังเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ.2478 จำเลยได้โอนขายรถนี้ให้แก่ ช.ไปปรากฎว่าก่อนจำเลยชายนี้ก็ไปต่อทะเบียนรถจริงทุก ๆ ระยะ 3 เดือน จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ.2478 โจทก์หาว่าจำเลย ฉ้อโกง แลยักยอก จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 304-314 ศาลฎีกาเห็นว่าเวลาที่จำเลยรับใบทะเบียนรถไปจำเลยก็มิได้ใช้อุบายหลอกลวงประการใด แลจำเลยก็นเอาใบทะเบียนนั้นไปต่ออายุจริง การที่จำเลยคิดกลับใจขายรถยนตร์ในภายหลังจะสันนิษฐานย้อนขึ้นไปว่าจำเลยทุจจริตคิดหลอกลวงหาเพียงพอไม่ ส่วนข้อหาฐานยักยอกนั้นเห็นว่าทรัพย์รายนี้เป็นของจำเลย โจทก์เป็นผู้รับมอบไว้เพื่อเป็นประกันเงินกู้ หาใช่โจทก์เป็นผู้มอบไม่ คดียังไม่เข้ามาตรา 314 จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 213/2480 หม่อมส้วน ผู้ปกครองหม่อมราชวงศ์ทวีธุรัช โจทก์ นายบุญมั่น ศิริจรรยา จำเลย ป.อ. ม. 304-314