ฎีกาที่ 900/2479

เอาไฟจุดเผาใบอ้อยในสวนของตนซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับสวนของคนอื่น เขาห้ามแล้วยังไม่ฟัง แต่การเผานั้นไม่มีลักษณอันน่ากลัวจะเกิดอันตราย ถ้าไฟนั้นลุกลามไปไหม้ทรัพย์ของผู้อื่นเสียหายมีผิดตาม ม.201 ไม่ใช่ม.187 ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192-156 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.187-201 แต่บรรยายฟ้องเกี่ยวกับความผิดตาม ม.201 ดังนี้ ต้องถือว่าโจทก์ไม่มีความประสงค์จะให้ลงโทษตาม ม.187 ศาลจะลงโทษตามมาตรานี้ไม่ได้

คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้จุดไฟสมที่สวนของจำเลยโดย ประมาท มิได้ระมัดระวังเป็นเหตุให้ไฟลุกลามไปไหม้สวนและต้นผลไม้ของ อ.เสียหาย ขอให้ลงโทษตามม.187-201 ข้อ 1 ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยเอาไฟจุดเผาตออ้อยในสวนของจำเลย ห่างจากสวน อ.ประมาณ 10 วา อ.ได้พูดเตือนจำเลยให้ระวังอย่าให้ไฟไหม้สวนของ อ.ปรากฎว่ารุ่งขึ้นไฟได้ไหม้สวนแลต้นผลไม้ของ อ.เสียหายดังนี้ ศาลชั้นต้น เห็นว่าการกระทำของจำเลยมีลักษณอันน่ากลัวจะเป็นอันตรายแก่ทรัพย์ของอ. จำเลยมีผิดตาม ม.187 ตอนที่ 2 ประกอบกับ ม.186 ตามที่แก้ไข ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดตาม ม.201 ข้อ 1 ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 ศาลฎีกาตัดสินยืนโดยวินิจฉัยว่าตามรูปคดีข้างต้นยังไม่พอจะฟังว่า การกระทำของจำเลยอยู่ในลักษณอันน่ากลัวจะเป็นอันตรายแก่ทรัพย์ของผู้อื่นตาม ม.187 ทั้งตามข้อความที่โจทก์พรรณามาในฟ้องก็เป็นการแสดงอยู่ว่า โจทก์ไม่มีความประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามมาตรานี้ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 900/2479 อัยยการชัยภูมิ โจทก์ นายกว่าง เณรทอง จำเลย