ฎีกาที่ 1018-1019/2479

พฤตติการณ์ที่ฟังว่าไม่มีผิดฐาน ฉ้อโกง แลแจ้งความเท็จ

คดีนี้ได้ความว่า จำเลยรับราชการเป็นนายอำเภอได้ไปตรวจราชการโดยเช่ารถจักรยานซึ่งเป็นของน้องชายจำเลยจาก ถ. เป็นพาหนะรวม 22 วัน ค่าเช่าวันละ 1 บาท จำเลยใช้รถไปตรวจราชการเพียง 16 วัน ส่วนอีก 1 วันไม่ได้ใช้ แต่ยังคงยึดรถไว้จนครบกำหนด จำเลยได้จ่ายเงิน 22 บาทให้แก่เจ้าของรถไป แต่ได้ขอเงินจากเจ้าของรถไป 6 บาทจ่ายแก่ผู้นำทางจำเลยจึงทำใบสำคัญขอเบิกเงิน 22 บาทนี้โดยกล่าวว่าได้เช่ารถจักรยานของ ถ.ไปซึ่งความจริงเป็นรถของน้องชายจำเลย แต่น้องจำเลยไม่อยู่ในขณะนั้น จำเลยจึงได้เช่าจาก ถ.ผู้แทนน้องจำเลย ถ.ก็ได้เซ็นชื่อรับเงินว่าเป็นเจ้าของรถแทนน้องจำเลย เจ้าพนักงานจึงจ่ายเงินให้จำเลยไปตามที่ขอเบิก ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยมีผิดฐาน ฉ้อโกง แลฐานแจ้งความเท็จ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยได้กระทำไปโดยสุจริต เพื่อความสะดวกในการตั้งเบิกตามระเบียบเท่านั้น แลเงิน 6 บาทที่จำเลยจ่ายให้ผู้นำทางก็โดยคลังไม่ยอมให้เบิกจ่ายจำเลยไม่มีเจตนาทุจจริตแต่อย่างใด แลโจทก์ก็มิได้แสดงว่าอาจจะเกิดการเสียหายได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกข้อฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1018 - 1019/2479 อัยยการเชียงใหม่ โจทก์ นายกิ๊ด บุญขจาย จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 118 , ม. 304