ฎีกาที่ 741/2479

จำเลยลักกระบือไป เจ้าทรัพย์ไปพูดขอคืน จำเลย+ต้องเรียกค่าไถ่จึงจะเอากระบือมาคืนให้ โดยจำเลยตั้งใจหลอกลวงเจ้าทรัพย์หลงเชื่อจึงให้เงินไป จำเลยรับเงินไปแล้วก็หาคืนกระบือให้ไม่ แลไม่ปรากฎว่ากระบือจะอยู่ที่จำเลยหรือไม่ดังนี้ ต้องมีผิดฐาน ฉ้อโกง

ได้ความว่าจำเลยลักกระบือของเจ้าทรัพย์ไป 1 ตัว พวกเจ้าทรัพย์พากันติดตามไปพบจำเลย แลพูดขอกระบือคืน จำเลยว่าต้องเรียกค่าไถ่ 10 บาท รุ่งขึ้นจำเลยพาพวกเจ้าทรัพย์ไปว่าจะนำไปเอากระบือ ระหว่างทางจำเลยพูดขอเงิน 10 บาทก่อน พวกเจ้าทรัพย์หลงเชื่อจึงมอบเงินให้ไป แล้วจำเลยบอกให้พวกเจ้าทรัพย์คอยอยู่ แล้วจำเลยก็พากันหายไป ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์แล ฉ้อโกง รวม 2 กะทง ศาลอุทธรณวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีผิดฐาน ฉ้อโกง โดยวินิจฉัยว่าการที่จำเลยเรียกเอาเงินโดยว่าจะคืนกระบือให้นั้นอาจไม่ใช่ความเท็จ ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ใช้อุบายหลอกลวงให้หลงเชื่อ จึงให้ยกข้อหาในความผิดฐาน ฉ้อโกง์ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องนี้คดีพอฟังได้ว่าจำเลยได้กล่าวเท็จหลอกลวงให้ผู้เสียหายส่งเงินให้ โดยจำเลยตั้งใจจะไม่คืนกระบือเพราะไม่ปรากฎว่ากระบือยังอยู่ที่จำเลยเพราะแม้จำเลยจะลักมาจริงก็อาจจะไม่ได้อยู่ในครอบครองของจำเลยก็ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 741/2479 อัยยการปราจีนบุรี โจทก์ นายก่าน นายคำ จำเลย ป.อ. ม. 304 -294