ฎีกาที่ 583/2478

ลักจับปลาในโป๊ะของผู้อื่นมีผิดฐานลักจับปลาในที่หวงห้ามตาม ม.19 ลูกจ้างทำผิด พ.ร.บ.อากรค่าน้ำโดยเชื่อว่านายจ้างมีสิทธิทำได้โดยชอบนั้นไม่เป็นข้อแก้ตัวให้พ้นความผิดใช้เครื่องมือของผู้อื่นที่เสีย+อาชญสบัตร์แล้ว จับสัตว์น้ำในที่หวงห้ามเป็นความผิดกะทงเดียว เมื่อศาลล่างลงโทษตามบทหนักแล้วโจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีผิดตาม+อื่นอีกศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้

คดีนี้ได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกจ้างได้จับปลาในโป๊ะของ อ.โดยใช้เครื่องมืออวนของผู้อื่นแต่เจ้าของได้เสียค่าอาชญาบัตร์แล้ว ศาลเดิมพิพากษาว่าจำเลยทั้ง 2 มี ผิดตาม ม.19 ข้อ 1 แห่ง พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.120 พิพากษาให้ลงโทษจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิดตามมาตรา 18 ด้วย ฝ่ายจำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยเพราะเป็นแต่การ ละเมิด สิทธิเอกชนซึ่งเป็นความแพ่ง ส่วน ม.จำเลยว่าเป็นแต่เพียงลูกจ้างโดยเชื่อว่าจำเลยที่ 1 ผู้เป็นนายจ้างมีสิทธิทำได้ ศาลฎีกาเห็นว่าแม้จะฟังว่าจำเลยมีผิดตาม ม.18 ด้วยก็ดี คดีนี้ความผิดของจำเลยได้ทำไปในวาระเดียวกันเป็นกรรมอันเดียวกันแลโทษตาม ม.19 ก็หนักกว่าโทษตาม ม.18 ก็ต้องใช้บทที่หนักตาม ม.70 แห่งกฎหมายอาญาลงโทษแก่จำเลย จึงไม่จำต้องวินิจฉัยถึงข้อที่ว่าจำเลยมีผิดตาม ม.18 อีกด้วยหรือไม่ ส่วนฎีกาจำเลยนั้น เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นผิดในทางอาญาตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำแลที่ ม.จำเลยต่อสู้ว่าได้ทำไปในฐานเป็นลูกจ้างก็หาเป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิดไม่ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 583/2478 อัยยการราชบุรี - โจทก์ นายหวน นายแม้น - ล ป.อ. ม. 70 พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.120 ม. 18-19