ฎีกาที่ 764/2477

ในคดีที่จำเลยต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ ถ้าศาลอุทธรณ์รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยซึ่งมิได้อุทธรณ์ในข้อกฎหมายแลศาลอุทธรณ์ก็มิได้กล่าววินิจฉัยในข้อกฎหมายอย่างไรแล้ว ศาลฎีกาตัดสินให้ ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ บังคับคดี ตามศาลเดิมได้ ในคดีที่คู่ควมอุทธรณ์ใช้+อกกฎหมายนั้นจะต้องแสดงข้อกฎหมายขึ้นมาด้วย พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ +.ศ.2461 ม.3 คดีที่ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ปรับจำเลยไม่ถึงพันบาทนั้นต้องด้วย ม.3 เจตนาหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

คดีนี้ศาลเดิมพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 -2มีผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น ม.53-66 ให้ปรับรวมกัน 4 เท่าราคาฝิ่นเป็นเงิน 311 บาท 40 สตางค์ ฐานมีกล้องฝิ่นตาม ม.66 อีก 20 บาทรวม 331 บาท 40 สตางค์ แลว่าจำเลยที่ 1 มีผิดฐานมีฝิ่นขาดแลเกินไปจากจำนวนในใบอนุญาตตาม ม.17-57-53 อีกกะทง 1 ให้ปรับ 4 เท่าราคาฝิ่นเป็นเงิน 100 บาท แลให้ปรับจำเลยที่ 3 ฐานมีมูลฝิ่นตาม ม.53 เป็นเงิน 25 บาท จำเลยที่ 1 แลที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ในข้อที่ศาลเดิมให้ปรับจำเลย 100 บาทคงให้ปรับจำเลยที่ 1 สี่เท่าราคาฝิ่นที่เหลืออยู่เป็นเงิน 36 บาทนอกนั้นยืน ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ศาลเดิมแยกปรับจำเลยเป็น 2 กะทง ๆ ที่ 1 ปรับ 331 บาท 40 สตางค์ ซึ่งจำเลยอุทธรณ์ได้ ส่วนในกะทงที่ 2 ศาลเดิมปรับจำเลยที่หนึ่ง 100 บาทนั้นจำเลยจะอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงไม่ได้ และจะถือว่าจำเลยอุทธรณ์ในข้อกฎหมายก็ไม่ได้ เพราะไม่ได้อธิบายไว้ว่าอุทธรณ์ในข้อกฎหมายอะไรจึงต้องห้ามตามพ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ พ.ศ.2473 ม.3(1) ซึ่งเป็นกฎหมายซึ่งใช้อยู่ในเวลานั้น แลที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำตัดสินศาลเดิมในกะทงที่ 2 ก็มิได้แสดงว่าแก้ไขปัญหาข้อกฎหมายอย่างใด ส่วนฎีกาจำเลยกะทงที่ 1 เถียงในเรื่องเจตนาซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริง แลศาลเดิม ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ปรับคดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จริงตาม พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 ม.3 จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 764/2477 อัยยการนครนายก โจทก์ ขุนผลาพิบูลย์ที่ 1 ,นายง้วนที่ 2 ,นายยี่ที่ 3 จำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 53-66-17-5 พ.ร.บ.ลักษณะอุทธรณ์ พ.ศ.2473 ม. 3 -5 (1) วิธีพิจารณาอาชญา พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469