ฎีกาที่ 547/2477

อย่างไรเรียกว่าเป็นการผ่อนเวลา การแสดงเจตนาแท้จริงกำหนดเวลาให้ลูกหนี้ชำระหนี้ใหม่ถือว่าเป็นนิติกรรมอย่างหนึ่งซึ่งมีผลผูกพันตามกฎหมายหนี้เดิมไม่มีกำหนดเวลา แต่ได้กำหนดเวลากันภายหลังแล้ว ถ้าเจ้าหนี้ยอมยึดกำหนดเวลาชำระหนี้ให้ลูกหนี้โดยผู้ค้ำประกันเป็นอันหลุดพ้นจากความผิดตาม ม.700

คดีได้ความว่าเดิมก่อนที่จำเลยที่ 1จะกู้เงินจาก ป. นั้น จำเลยที่ 2 ได้ทำหนังสือค้ำประกันต่อ ป.ว่าขอให้จำเลยที่ 1 กู้เงินได้ไม่เกิน 5000 บาท และยอมค้ำประกันในเงินจำนวนนี้ ป.จึงให้จำเลยที่ 1 กู้เงินไป ครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ.2469 เป็นเงิน 3000 บาท กำหนดใช้ 4 เดือนครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ.2470 เป็นเงิน 1000 บาท ไม่มีกำหนดใช้ ครั้นวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ.2471 ป.ได้ให้เวลาจำเลยที่ 1 ผัดใช้หี้ไปจนสิ้น พ.ศ.2472 จำเลยที่ 2 ก็ยินยอมตามนั้นเมื่อสิ้น พ.ศ.2472 จำเลยก็ยังหาได้ชำระหนี้ไม่ ต่อมาวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ป.ได้มีหนังสือตอบหนังสือของจำเลยที่ 1 ที่ขอผัดชำระหนี้ไปจนสิ้น พ.ศ.2475 นั้นว่า ป. ตกลงด้วยไม่ได้ แล ป. กำหนดใหม่ว่าขอให้นำเงินมาชำระให้เสร็จภายในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ.2475 ปรากฎว่าการผ่อนเวลานี้จำเลยที่ 2 มิได้รู้เห็นยินยอมด้วย โจทก์ฟ้องเรียกเงินรายนี้จากจำเลยทั้งสองโดยอ้างว่า ป. โอนหนี้ให้โจทก์ ๆ แจ้งความให้จำเลยทราบแล้ว จำเลยไม่ชำระหนี้เงินให้ ศาลเดิมพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงินตามฟ้อง ส่วนจำเลยที่ 2 หลุดพ้นความรับผิดชอบ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ 2 ไม่หลุดพ้นความรับผิด จึงพิพากษาแก้ว่าถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ก็ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทนจนครบ ศาลฎีกาเห็นว่า หนี้รายนี้ถึงกำหนดชำระแล้ว แม้ ป. จะไม่ยึดเวลาให้เต็มเวลาที่จำเลยที่ 1 ร้องขอก็ดี แต่ก็ได้ยึดเวลาชำระหนี้ให้ตามที่เห็นสมควร จึงเป็นเจตนาที่แท้จริงของ ป. ที่จะเปลี่ยนแปลงเวลาไปจากกำหนดเดิม แลการกำหนดวันชำระหนี้เป็นนิติกรรมอย่างหนึ่งตามประมวลแพ่งมาตรา 112 จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันจึงหลุดพ้นจากความรับผิดตามประมวลแ่พงมาตรา 112 จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันจึงหลุดพันจากความรับผิดตามประมวลแพ่งมาตรา 700 แลเห็นว่าแม้การค้ำประกันจะไม่มีกำหนดเวลาแต่การหลุดพันจากความรับผิดตามมาตรา 700 นั้นอาศัยกำหนดเวลาของหนี้นั้น ๆ อันจะต้องชำระมีกำหนดเวลาแน่นอน ฉะนั้นที่โจทก์ค้านว่าหนังสือสัญญาไม่มีกำหนดเวลาการกำหนดเวลาใหม่จำต้องทำให้ถูกต้องแห่งลักษณการแปลงหนี้ใหม่จึงเป็นคนละปัญหากัน เมื่อผู้ค้ำประกันหลุดพันจากความรับผิดจากผู้โอนแล้วประกันหลุดพันจากความรับผิดจากผู้โอนแล้ว โจทก์ก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องได้ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ บังคับคดี ยืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 547/2477 พระพาณิชยภัณฑ์พัทยาวิจารณ์ที่ 1 หลวงสนิทรถาการที่ 2 โจทก์ นายคำ วัชรเสถียร ที่ 1 ,พระยาธนพิธพิศาลที่ 2 จำเลย ป.พ.พ. ม. 112-2-306-