ฎีกาที่ 1073/2473

การวินิจฉัยคดีแพ่งเนื่องจากคดีอาชญา ต้องฟังข้อเท็จจริงในคำพิพากษาคดีอาชญาเปนหลัก

เดิมจำเลยที่ 1 ซึ่งเปนลูกจ้างจำเลยที่ 2-3 ถูกตำรวจนครบาลฟ้องหาว่าทำปืนลั่นถูกบุตร์โจทก์ตายโดย ประมาท แต่ศาลฟังว่าจำเลยที่ 1 มิได้มีความ ประมาท จึงให้ยกข้อหาของตำรวจนครบาลเสียโจทก์กลับมาฟ้องคดีแพ่งเรียกค่าเสียหายจากจำเลยและคู่ความขอให้ศาลวินิจฉัยข้อเท็จจริงตามสำนวนคดีอาชญานั้นเพื่อชี้ขาดว่าจำเลยจะต้องรับผิดหรือไม่ ศาลแพ่งเห็นว่าการวินิจฉัยคดีทางแพ่งไม่ต้องถือเอาคำพิพากษาในคดีอาชญาที่ว่าจำเลยจะมีความผิดหรือไม่เปนข้อวินิจฉัย และฟังว่าจำเลยที่ 1 มีความ ประมาท อย่างร้ายแรง และจำเลยที่ 2 ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ตามประมวลแพ่ง ม.425 - 437 ส่วนจำเลยที่ 3 ซึ่งเปนภรรยาจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดร่วมกับสามี ตัดสินให้จำเลยที่ 1-2 เสียสินไหมทดแทนให้โจทก์เปนเงิน 400 บาท ฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์กลับศาลเดิมว่าตามกฎหมายอาชญา ม.90 การวินิจฉัยคดีแพ่ง ต้องถือเอาความเท็จจริงในคำพิพากษาส่วนอาชญาเปนหลักและการที่ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีความ ประมาท นั้นเปนข้อเท็จจริง ผู้พิพากษาในคดีส่วนแพ่งจะวินิจฉัยจากคำพะยานว่าจำเลยมีความ ประมาท อีกนั้นไม่ได้ส่วนประมวลแพ่ง ม.424 ก็บัญญัติขึ้นในลักษณอันเดียวกับกฎหมายอาชญา ม.91 วรรคต้น ฉะนั้นเมื่อศาลฟังว่าจำเลยที่ 1 มิได้ ประมาท เลินเล่อแล้ว จำเลยก็ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ จึงให้ยกฟ้องเสีย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1073/2473 นางเลียบ โจทก์ นางสาวขาบที่ 1 พระภาระสมุทที่ 2 นางภาระสมุทที่ 3 จำเลย ป.พ.พ. ม. 424 อาชญา ม. 90 , ม. 91