ฎีกาที่ 553/2473

กู้หนี้ท่านไปก่อนใช้ประมวลแพ่งฯ โดยทำเอกสารและพิมพ์ลายมือให้ไว้เป็นสำคัญ ไม่ต้องมีพะยานรับรองลายมือ สัญญากู้ก็สมบูรณ์ ประมวลแพ่งฯ บรรพ 1-2 พ.ศ. 2466 นั้นได้ยกเลิกเสียสิ้นแล้วโดยประกาศ พ.ศ.2468

โจทก์ฟ้องเรียกเงินจากจำเลยตามสัญญากู้ลงวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ.2468 ซึ่ง จำเลยได้พิมพ์ลายพิมพ์นิ้วมืให้ไว้โดยไม่มีพะยานรับรอง ศาลล่างทั้ง 2ตัดสินให้ยกฟ้องโจทก์ โดยฟังว่าสัญญาใช้ไม่ได้เพราะทำกันไม่ถูกต้องตามประมวลแพ่งฯบรรพ 1-2 พ.ศ.2466 ม.15 และ109 โจทก์ฎีกาว่า จะนำประมวลแพ่งฯ 1-2 พ.ศ.2466 มาตรา 15 - 109 มา บังคับคดี นี้ไม่ได้ เพราะได้ยกเลิกเสียหมดแล้ว และให้ใช้บทที่ชำระใหม่แทนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2468 ซึ่งสัญญากู้นี้ได้ทำกันก่อนที่ประกาศใช้นี้ ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาโจทก์เป็นปัญหากฎหมายประมวลแพ่งฯบรรพ 1-2 พ.ศ.2466 ที่ศาลล่างอ้างนั้นยังไม่ใช้เป็นกฎหมาย และได้เลื่อนเวลามาใช้จนถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ.2468 ก็ได้มีประกาศยกเลิกประมวลแพ่งฯ ฉะบับที่กล่าวนี้เสียสิ้นแล้ว ดังนี้จะยกเอามา บังคับคดี โจทก์ไม่ได้ เมื่อสัญญากู้ทำกันก่อนใช้ประมวลแพ่งฯ พ.ศ.2468 โดยผู้กู้ได้พิมพ์ลายมือในสัญญาไม่มีพะยานรับรอง 2 นายก็ดี สัญญากู้นั้นก็ใช้ได้ตามกฎหมายลักษณกู้หนี้บทที่ 9 ม. 1 จึงตัดสินให้จำเลยใช้ต้นเงินแก่โจทก์250.50 บาท กับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 553/2473 นายแก้ว คณะแหม่ง โจทก์ นายถายศ นางสา จำเลย