ฎีกาที่ 1056-1057/2472

อ้างสำนวนอาญาที่โจทก์ไม่ได้เปนคู่ความมาสืบข้อเท็จจริงยันจำเลยไม่ได้ อาญา ม.90 จะใช้ได้ในคดีแพ่งต่อเมื่อคู่ความคนเดียวกันเทียบฎีกา 1405/62 ฎีกาที่ 1418/62

คดีนี้จำเลยที่ 1 เปนลูกจ้างขับรถยนต์จำเลยที่ 2 ได้ขับรถไปชนรถของโจทก์เสียหาย ตำรวจฟ้องจำเลยที่ 1 เปนคดีอาญาว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดย ประมาท จนชนเขา ศาลปรับ 45 บาทตามพระราชบัญญัติรถยนต์มาตรา 19 โดยจำเลยรับสารภาพ ภายหลังโจทก์มาฟ้องคดีนี้ในทางแพ่งเรียกค่าเสียหายเลมิด อ้างสำนวนนั้นประกอบ เพื่อสืบความเลินเล่อ ศาลล่างทั้ง 2 ตัดสินให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหาย ศาลฎีกาตัดสินกลับศาลล่างกล่าวว่าสำนวนอาญาไม่ผูกพันจำเลยที่ 2 ในคดีนี้ เพราะไม่ได้เปนคู่ความและไม่มีโอกาศซักพะยาน แลในคดีอาญานั้นไม่มีการสืบข้อเท็จจริงในเรื่องเลินเล่อ เพราะจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพเสีย เมื่อโจทก์ไม่สืบถึงเรื่องเลิ่นเล่อแล้ว จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิด จึงตัดสินยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056 - 1057/2472 นายยุ่ยอ๋า โจทก์ นายหมัดอาดัม (อังกฤษ) ที่ 1 นางริ้ว (อังกฤษ) ที่ 2 จำเลย ป.อ. ม. 90