ฎีกาที่ 854/2472

เอาใบเสร็จเก็บเงินค่าภาคหลวงของคนอื่นไปกล่าวเท็จให้เจ้าพนักงานสลักหลังอนุญาตให้นำไม้ผ่านด่าน มีผิดตามมาตราข้างบน พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 วิธีพิจารณาแพ่งอาญา การไม่เสียเงินค่าภาคหลวงนำไม้ผ่านด่านนั้นเป็นคดีแพ่ง โจทก์ฟ้องต้องปิดสะแตมป์

จำเลยใช้ อ.ลูกจ้างนำไม้กระยาเลย 242 ต้นกับใบเสร็จเก็บเงินค่าภาคหลวงของ ป.ค.ง. ไปแสดงความเท็จเจ้าพนักงานด่านภาษีว่าไม้ของจำเลยได้เสียภาษีแล้ว เจ้าพนักงานหลงเชื่อจึงสลักหลังใบเสร็จเหล่านั้นและยอมให้จำเลยนำไม้ผ่านไป โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 และกฎหมายอาญา ม.118,226 กับขอให้ใช้เงินค่าภาษี 9 บาท 68 สตางค์ด้วย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตามพ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 และกฎข้อบังคับจัดการป่าไม้ พ.ศ.2456 ข้อ 16 กะทงหนึ่ง ให้ปรับ 30 บาทและผิดตามกฎหมายอาญา ม.118 กะทงหนึ่งให้ปรับ 30 บาท จำคุก 1 เดือน ให้ลดฐานรับสารภาพตาม ม.59 เสียกึ่งหนึ่ง คงปรับจำเลย 2 กะทง 30 บาท โทษจำคุกให้ยกเสียตาม ม.40 ส่วนข้อที่ขอให้จำเลยใช้ค่าภาคหลวงไม่รับวินิจฉัยเพราะโจทก์ไม่ปิดสะแตมป์ค่าฤชาธรรมเนียม ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ว่าจำเลยมีผิดตามกฎหมายอาญา ม.226 ให้จำคุก 3 เดือน ลดตาม ม.59 กึ่งหนึ่งคงจำคุก 1 เดือน 15 วัน และให้ใช้ค่าภาคหลวง 9 บาท 68 สตางค์ เพราะความผิดของจำเลยเข้าลักษณ ฉ้อโกง โจทก์ไม่ต้องเสียค่าฤชาธรรมเนียมตาม พ.ร.บ.เพิ่มเติมวิธีพิจารณาความอาญา ร.ศ.126 ม.1-6 นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงแลข้อกฎหมายว่าค่าภาคหลวงเป็นคดีแพ่ง และที่ศาลอุทธรณ์ตัดสินลงโทษจำเลยตาม ม.226 ยังไม่ชอบ ศาลฎีกาตัดสินแก้ว่าจำเลยไม่มีผิดตาม ม.226 ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย เพราะจำเลยเป็นแต่ให้คนนำใบเสร็จของผู้อื่นไปแจ้งความเท็จหลอกลวงเจ้าพนักงานว่าเป็นใบเสร็จสำหรับไม้ของตนเท่านั้น ส่วนข้อความที่สลักหลังใบเสร็จนั้นเจ้าพนักงานจดลงเอง หาใช้จำเลยบอกให้จดลงไม่ จำเลยจึงมีผิดฐานแจ้งความเท็จตาม ม.118 ให้ปรับจำเลย 15 บาทตามศาลเดิม ส่วนข้อที่จำเลยไม่เสียค่าภาคหลวงนั้น ตามพระราชบัญญัติที่โจทก์อ้างมิได้กำหนดโทษไว้ จึงเป็นคดีแพ่งเมื่อโจทก์ไม่เสียค่าธรรมเนียมตามระเบียบแล้วไม่ต้องวินิจฉัยให้ยกเสีย นอกนั้นยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 854/2472 อัยยการราชบุรี โจทก์ นายโต ขุนยงค์ จำเลย ป.อ. ม. 118 พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456