ฎีกาที่ 505/2471

สัญญาค้ำประกันยอดเงินที่ธนาคาร พ.ร.บ. ล้มละลาย ม. 52 ใช้สำหรับเจ้าหนี้ผู้ยึดถือทรัพย์ของผู้ล้มละลาย

ข้อเท็จจริงได้ความว่า พระปฏิบัติทำสัญญาจำนองรับประกันยอดเงินบัญชีไว้กับธนาคาร โจทก์ 70000 บาท สำหรับบริษัทสยามอิมปอร์ตใช้จ่ายต่อมาพระปฏิบัติถึงแก่กรรม จำเลยทั้ง 2 ไปทำสัญญาประกันเพิ่มจำนวนเงินถึง 100000 บาท โดย จำเลยรู้แล้วว่าสยามอิมปอร์ตเปนลูกหนี้ โจทก์อยู่ 603530 กว่าบาท ใน สัญญาจำนองข้อ 2 มีความว่า จำเลยยอมรับผิดต่อ โจทก์ในบรรดาหนี้สินที่บริษัทสยามอิมปอร์ตเปนหนี้ โจทก์ในเวลานั้นหรือจำนวนใด ๆ ที่จะเปนหนี้ต่อไปในภายหน้าจนถึงจำนวนที่จำกัดไว้ ( คือ 100000 บาท ) ภายหลังสยามอิมปอร์ตล้มละลาย โจทก์ขอพิศูจน์หนี้เปนจำนวนเงิน 603530 บาท แลได้รับชำระเพียง 219539 บาท ( ร้อยละ 36.38 บาท ) ยังคงเปนหนี้สยามอิมปอร์ต 383991 บาท โจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยใช้เงินตาม สัญญาประกัน จำเลยต่อสู้ว่า ( 1 ) โจทก์เปนเจ้าหนี้มีประกันควรปฏิบัติตาม พรบ ล้มละลาย ม. 52 และ ( 2 ) จำเลยมีสิทธิที่จะหักออกร้อยละ 36.38 บาท ซึ่ง โจทก์ได้รับไปแล้วที่กรมรักษาทรัพย์ ฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง 2 ให้ จำเลยใช้เงิน 100000 บาท ข้อเถียงของจำเลยข้อ 1 นั้นใช้บังคับแก่ลูกหนี้ผู้ยึดถือทรัพย์ของผู้ล้มละลายแต่เรื่องนี้ทรัพย์ทีประกันนั้นเปนทรัพย์ส่วนตัวของพระปฏิบัติเพราะฉะนั้นจะใช้มาตรา 52 มา บังคับคดี นี้ไม่ได้ ส่วนข้อเถียงข้อ 2 นั้น เห็นว่าโจทก์ย่อมรับชำระหนี้มากที่สุดที่จะเปนได้ ก่อนที่จะเรียกให้ จำเลยปฏิบัติตามสัญญาค้ำประกัน จึงไม่มีปัญหาเรื่องใช้ก่อน แลในสัญญาก็ปรากฏขัดว่า จำเลยได้ยอมรับชำระหนี้สินทั้งหมด ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 505/2471 ธนาคารสยามกัมมาจล โจทก์ นายเอชโดแนลสันที่ 1 นายวิลเลียมมันดีที่ 2 ผู้จัดการมฤดก พระปฏิบัติที่ 3 ล. พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 52