ฎีกาที่ 18006/2557

พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 บัญญัติว่า "เมื่อผู้มีส่วนได้เสียหรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำขอ ศาลมีอำนาจสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ได้ ถ้าปรากฏเหตุอย่างหนึ่งอย่างใดต่อไปนี้... (3) หนี้สินของบุคคล ล้มละลาย ได้ชำระเต็มจำนวนแล้ว..." นั้น หมายความถึง การดำเนินการชำระหนี้จนเต็มจำนวนภายใต้กระบวนพิจารณาและวิธีการในคดี ล้มละลาย ที่มีการตรวจสอบได้ทั้งจากผู้มีส่วนได้เสีย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์และศาล เนื่องจากหากมีการยกเลิกการ ล้มละลาย ตามอนุมาตรานี้ จำเลยจะหลุดพ้นจากหนี้สินตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 136 ดังนั้น จำเลยที่จะได้รับประโยชน์เช่นนี้จึงเป็นจำเลยที่ดำเนินการอยู่ภายใต้กระบวนพิจารณาคดี ล้มละลาย และการตรวจสอบตามกฎหมาย คดีนี้มีเจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ ต่อมาเจ้าหนี้ยื่นคำร้องเพื่อขอถอนคำขอรับชำระหนี้ จนไม่มีเจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้เหลืออยู่ จึงไม่มีการดำเนินการชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ทุกรายเต็มจำนวนโดยตรงภายใต้กระบวนพิจารณาคดี ล้มละลาย แต่เป็นกรณีที่ไม่มีเจ้าหนี้ขอรับชำระหนี้ในคดี ล้มละลาย จึงมีเหตุที่ลูกหนี้ไม่ควรถูกพิพากษาให้ ล้มละลาย ซึ่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจรายงานศาลเพื่อสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ได้ตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (2) ที่ศาล ล้มละลาย กลางมีคำสั่งแก้ไขคำสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลยโดยให้เป็นไปตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (3) จึงไม่ถูกต้อง

คดีสืบเนื่องมาจาก ศาล ล้มละลาย กลางมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาด เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2550 และมีคำพิพากษาให้จำเลย ล้มละลาย เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2551 ต่อมาวันที่ 27 ตุลาคม 2552 ศาล ล้มละลาย กลางมีคำสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลย ตามรายงานของผู้คัดค้าน จำเลยยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลยตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (3) คำวินิจฉัยและการกระทำของผู้คัดค้านที่รายงานไปยังศาลจึงไม่ชอบ ขอให้มีคำสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลยให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (3) ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านขอให้ยกคำร้อง ศาล ล้มละลาย กลางมีคำสั่งให้แก้ไขการยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลย จากมาตรา 135 (2) เป็น มาตรา 135 (3) ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ ผู้คัดค้านอุทธรณ์โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดี ล้มละลาย วินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของผู้คัดค้านมีว่า คำสั่งของศาล ล้มละลาย กลางที่แก้ไขคำสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลยโดยให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (3) ชอบหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 บัญญัติว่า "เมื่อผู้มีส่วนได้เสียหรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำขอ ศาลมีอำนาจสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ได้ ถ้าปรากฏเหตุอย่างหนึ่งอย่างใดต่อไปนี้... (3) หนี้สินของบุคคล ล้มละลาย ได้ชำระเต็มจำนวนแล้ว..." นั้น หมายความถึง การดำเนินการชำระหนี้จนเต็มจำนวนภายใต้กระบวนพิจารณาและวิธีการในคดี ล้มละลาย ที่มีการตรวจสอบได้ทั้งจากผู้มีส่วนได้เสีย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์และศาล เนื่องจากหากมีการยกเลิกการ ล้มละลาย ตามอนุมาตรานี้ จำเลยจะหลุดพ้นจากหนี้สิน ตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 136 ดังนั้น จำเลยที่จะได้รับประโยชน์เช่นนี้จึงเป็นจำเลยที่ดำเนินการอยู่ภายใต้กระบวนพิจารณาคดี ล้มละลาย และการตรวจสอบตามกฎหมาย แต่ในคดีนี้มีเจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ ต่อมาเจ้าหนี้มายื่นคำร้องเพื่อขอถอนคำขอรับชำระหนี้ จนไม่มีเจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้เหลืออยู่ จึงไม่มีการดำเนินการชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ทุกรายเต็มจำนวนโดยตรงภายใต้กระบวนพิจารณาคดี ล้มละลาย แต่เป็นกรณีที่ไม่มีเจ้าหนี้ขอรับชำระหนี้ในคดี ล้มละลาย จึงมีเหตุที่ลูกหนี้ไม่ควรถูกพิพากษาให้ ล้มละลาย ซึ่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจรายงานศาลเพื่อสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ได้ ตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (2) อุทธรณ์ของผู้คัดค้านฟังขึ้น การที่ศาล ล้มละลาย กลางมีคำสั่งแก้ไขคำสั่งยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลยโดยให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (3) จึงไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกเลิกการ ล้มละลาย ของจำเลย ตามพระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 135 (2) ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ให้เป็นพับ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 18006/2557 ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด (มหาชน) โจทก์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้คัดค้าน นายปรัมยีตซิงห์ สัจเดย์ จำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 135 (2) , ม. 135 (3) , ม. 136