ฎีกาที่ 12412/2547

ในการไต่สวนคำร้องขอถอนผู้จัดการ มรดก ศาลชั้นต้นไต่สวนพยานผู้ร้องได้ 1 ปากและผู้ร้องอ้างส่งพยานเอกสาร 4 ฉบับ แล้วเห็นว่าสามารถวินิจฉัยชี้ขาดคดีได้จึงมีคำสั่งให้งดการไต่สวนและให้นัดฟังคำสั่งหลังจากนั้นอีกหลายวัน โดยศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในคดีดังนี้ คำสั่งที่ให้งดการไต่สวนดังกล่าวจึงเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา หากคู่ความฝ่ายใดต้องการใช้สิทธิในการอุทธรณ์ก็ต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 226 (2) เมื่อผู้จัดการ มรดก มิได้โต้แย้งคำสั่งดังกล่าวไว้ ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์

คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งนางอัสนีย์ ผู้รับมอบอำนาจของนายประยูร เป็นผู้จัดการ มรดก ของนางอังคณา ผู้ตาย ผู้ร้องยื่นคำร้อง ขอให้มีคำสั่งถอนนางอัสนีย์ออกจากการเป็นผู้จัดการ มรดก ของผู้ตาย และตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการ มรดก ของผู้ตายแทน ผู้จัดการ มรดก ยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องขอ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ถอนนางอัสนีย์ ออกจากการเป็นผู้จัดการ มรดก ของอังคณา ผู้ตาย และให้ตั้งนางสาวประภาวดี ผู้ร้องเป็นผู้จัดการ มรดก ของนางอังคณา ผู้ตาย โดยให้มีสิทธิและหน้าที่ตามกฎหมาย ผู้จัดการ มรดก อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้จัดการ มรดก ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัย "มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของผู้จัดการ มรดก ว่า การที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้จัดการ มรดก ที่คัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดการไต่สวนชอบหรือไม่ ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าในการไต่สวนคำร้องขอถอนผู้จัดการ มรดก เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2544 ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนพยานผู้ร้องได้ 1 ปากและผู้ร้องอ้างส่งพยานเอกสาร 4 ฉบับ แล้วศาลชั้นต้นเห็นว่าสามารถวินิจฉัยชี้ขาดคดีได้ จึงมีคำสั่งให้งดการไต่สวน และให้นัดฟังคำสั่งในวันที่ 29 พฤษภาคม 2544 ดังนี้ คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดการไต่สวน แล้ววินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในคดี เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา หากคู่ความฝ่ายใดต้องการใช้สิทธิในการอุทธรณ์ ก็ต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 (2) เมื่อผู้จัดการ มรดก มิได้โต้แย้งคำสั่งดังกล่าวไว้ ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้จัดการ มรดก ข้อนี้ชอบแล้ว ฎีกาของผู้จัดการ มรดก ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12412/2547 นางอัสนีย์ สายทะโชติ ผู้จัดการ มรดก นางสาวประภาวดี อิศรเสนา ณ อยุธยา ผู้ร้อง ป.วิ.พ. ม. 226