ฎีกาที่ 7665/2543

การตกแต่งภายในมิใช่งานเกี่ยวกับการก่อสร้างโครงสร้างของอาคาร การก่อสร้างอาคารผิดแบบแปลนย่อมเป็นความผิดสำเร็จในวันที่ทำการก่อสร้างโครงสร้างและส่วนประกอบของโครงสร้างแล้วเสร็จ จำเลยทั้งเจ็ดกระทำการฝ่าฝืน พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ต้องระวางโทษตามมาตรา 65 ประกอบด้วยมาตรา 70 เป็นความผิดสำเร็จในวันที่การก่อสร้างโครงสร้างแล้วเสร็จ แต่โจทก์นำคดีอาญาฟ้องเกินกว่าห้าปี นับแต่วันดังกล่าว คดีโจทก์ขาด อายุความ ตาม ป.อ. มาตรา 95 (4) คดีขาด อายุความ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์ย่อมระงับไปตาม ป.วิ.อ. มาตรา 39 (6) เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยที่มิได้ฎีกาได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 213 ประกอบมาตรา 225

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 31, 65, 70, 72 ป.อ. มาตรา 83 และให้ปรับจำเลยทั้งเจ็ดเป็นรายวันจนกว่าจะปฏิบัติให้ถูกต้อง จำเลยทั้งเจ็ดให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งเจ็ดมีความผิดตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 31 วรรคหนึ่ง 65 วรรคหนึ่ง วรรคสอง , 72 พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 มาตรา 31 วรรคสอง, 70 ป.อ. มาตรา 3, 17, 83, 95 (4) ให้ปรับจำเลยทั้งเจ็ดคนละ 20,000 บาท และให้ปรับจำเลยทั้งเจ็ดเป็นรายวันวันละ 1,000 บาท ต่อจำเลย แต่ละคน รวมคนละ 749 วัน เป็นเงินคนละ 749,000 บาท รวมปรับจำเลยทั้งเจ็ดคนละ 769,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตาม ป.อ. มาตรา 29, 30 คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก จำเลยทั้งเจ็ดอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ปรับบทลงโทษจำเลยทั้งเจ็ดตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 31, 65 (เดิม) , 70, 72 พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 มาตรา 9, 22, 25 ปรับรายวันคนละ 561 วัน เป็นเงินคนละ 561,000 บาท รวมปรับคนละ 581,000 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 และที่ 3 ถึงที่ 7 ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่า การก่อสร้างอาคารผิดแบบแปลนของจำเลยทั้งเจ็ดในคดีนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการก่อสร้างโครงสร้างสูงเกินกว่าที่กำหนดไว้ในแบบแปลน ย่อมเป็นความผิดสำเร็จเมื่อทำการก่อสร้างโครงสร้างอาคารและส่วนประกอบของโครงสร้างเช่น การฉาบปูน เสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนการตกแต่งภายในมิใช่งานเกี่ยวกับการก่อสร้างโครงสร้างของอาคาร เมื่อข้อเท็จจริงฟังว่าการก่อสร้างโครงสร้างของอาคารผิดแบบแปลนเสร็จใน วันที่ 3 กรกฎาคม 2535 ความผิดของจำเลยทั้งเจ็ดจึงสำเร็จในวันดังกล่าวแล้ว โจทก์ต้องฟ้องคดีภายในกำหนดห้าปีนับแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2535 คือภายในวันที่ 3 กรกฎาคม 2540 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้ในวันที่ 15 กรกฎาคม 2540 คดีโจทก์ ขาด อายุความ แล้วตาม ป.อ. มาตรา 95 (4) สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์ย่อมระงับไปตาม ป.วิ.อ. มาตรา 39 (6) แม้จำเลยที่ 2 จะมิได้ฎีกาแต่เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยที่ 2 ที่มิได้ฎีกาได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 213 ประกอบมาตรา 225 พิพากษากลับให้ยกฟ้องจำเลยทั้งเจ็ด . ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7665/2543 พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุด โจทก์ บริษัทเฟิสท์โฮเต็ล จำกัด กับพวก จำเลย ป.อ. ม. 17 , ม. 95 ป.วิ.อ. ม. 39 (6) , ม. 213 , ม. 225 พ.ร.บ.ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ม. 31