ฎีกาที่ 2120/2542

++ เรื่อง ภาระจำยอม ++ โปรดดูย่อจากหนังสือคำพิพากษาศาลฎีกา สำนักงานศาลยุติธรรม ++ เล่มที่ 8 หน้า 60 ++ ++ ขอดูชุดพิเศษโปรดติดต่อห้องบริการเอกสารสำเนาคำพิพากษา (ห้องสมุด) ชั้น 4, 5 ++

เรื่อง ภาระจำยอม โจทก์ ฎีกาคัดค้าน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 17 เดือน กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2541 ศาลฎีกา รับวันที่ 11 เดือน พฤศจิกายน พุทธศักราช 2541 โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานที่ดินยอมให้ที่ดินโฉนดเลขที่ 6884 แขวงคลองเตยเขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร ของจำเลยบางส่วนอยู่ในบังคับ ภาระจำยอม แก่ที่ดินโฉนดเลขที่ 7207 แขวงคลองเตย เขตพระโขนง กรุงเทพมหานครของโจทก์ โดยยอมให้ใช้เป็นทางเดินผ่านบางส่วน ด้านหน้าติดถนนสุขุมวิท 26กว้าง 6 เมตร ด้านหลังกว้าง 5.20 เมตร และยาวตลอดแนว 36.60เมตร ต่อมาประมาณกลางปี 2532 จำเลยและบริวารได้ติดตั้งป้ายโฆษณาใกล้ทางเข้าออก ปลูกต้นไม้ตามแนวความยาวของทาง ภาระจำยอม นำรถยนต์ รถจักรยานยนต์ และยานพาหนะจอดกีดขวางบนทาง ภาระจำยอม เป็นประจำ เป็นเหตุให้ประโยชน์แห่ง ภาระจำยอม ลดไปหรือเสื่อมความสะดวกขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนต้นไม้ ป้ายโฆษณา และนำรถยนต์รถจักรยานยนต์ ยานพาหนะต่าง ๆ ที่กีดขวางอยู่บนทาง ภาระจำยอม ออกไปให้พ้นจากทาง ภาระจำยอม พร้อมทั้งจัดทำทาง ภาระจำยอม ในบริเวณที่รื้อถอนให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยใช้ประโยชน์ได้ หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้โจทก์เป็นผู้ดำเนินการดังกล่าวเอง โดยจำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่าย และห้ามมิให้จำเลยและบริวารกระทำการใด ๆ ที่เป็นการกีดขวางหรือก่อภาระเพิ่มขึ้นบนทาง ภาระจำยอม อันเป็นเหตุให้ประโยชน์แห่ง ภาระจำยอม ลดไปหรือเสื่อมความสะดวกอีกต่อไป จำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า การจดทะเบียน ภาระจำยอม มิได้ห้ามจำเลยติดตั้งป้ายโฆษณา ปลูกต้นไม้ หรือนำรถยนต์ รถจักรยานยนต์เข้ามาจอด ป้ายโฆษณาและต้นไม้มิได้ติดตั้งและปลูกอยู่บนทาง ภาระจำยอม จำเลยและบริวารนำรถยนต์และรถจักรยานยนต์เข้าไปจอดอยู่ใต้ชายคาอาคารในพื้นที่ของจำเลยซึ่งไม่กีดขวางทาง ภาระจำยอม การกระทำของจำเลยมิได้ทำให้ประโยชน์แห่ง ภาระจำยอม ลดไปหรือเสื่อมความสะดวกขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2530 จำเลยจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานที่ดินยอมให้ที่ดินโฉนดเลขที่ 6884 แขวงคลองเตย เขตพระโขนงกรุงเทพมหานคร บางส่วนตกอยู่ในบังคับ ภาระจำยอม แก่ที่ดินโฉนดเลขที่ 7207 แขวงคลองเตย เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร ของโจทก์โดยยอมให้ใช้เป็นทางเดินผ่านบางส่วน ด้านหน้าติดถนนสุขุมวิท 26 กว้าง6 เมตร ด้านหลังกว้าง 5.20 เมตร มีความยาวตลอดแนว 36.60 เมตรปรากฏตามสำเนาโฉนดที่ดิน สำเนาบันทึกถ้อยคำข้อตกลง ภาระจำยอม เรื่องทางเดินบางส่วน และสำเนาแผนที่ทาง ภาระจำยอม เอกสารหมายจ.1 ถึง จ.4 ตามลำดับ ที่ดินของโจทก์บริเวณด้านหน้าที่ติดถนนสุขุมวิท 26โจทก์ปลูกสร้างอาคารสำนักงานทันตแพทย์สูง 3 ชั้น ส่วนด้านหลังปลูกอาคารที่พักอาศัยสูง 3 ชั้น ที่ดินระหว่างอาคารดังกล่าวใช้เป็นที่จอดรถหลังจดทะเบียนโจทก์และบริวารซึ่งอาศัยอยู่ในที่ดินของโจทก์ดังกล่าวได้ใช้ประโยชน์บนทาง ภาระจำยอม เป็นประจำ โดยใช้เป็นทางเดินและยานพาหนะผ่านเข้าออกสู่ถนนสุขุมวิท 26 แต่ละวันจะมีลูกค้าของโจทก์ขับรถยนต์ผ่านทาง ภาระจำยอม ประมาณ 30 คัน ต่อมาประมาณกลางปี2532 จำเลยทำการก่อสร้างติดตั้งป้ายโฆษณาบนทาง ภาระจำยอม ใกล้ทางเข้าออก และปลูกต้นอโศกอินเดียตามแนวความยาวของทาง ภาระจำยอม ซึ่งอยู่ติดกับที่ดินโจทก์เป็นแนวยาวประมาณ 13 เมตร มีความกว้างตลอดแนวประมาณ 40 เซนติเมตร ตามภาพถ่ายหมาย จ.5 นอกจากนี้จำเลยและบริวารยังนำรถยนต์ รถจักรยานยนต์ และยานพาหนะเข้ามาจอดกีดขวางบนทาง ภาระจำยอม ตามภาพถ่ายหมาย จ.6 และ จ.7ต้นไม้ที่จำเลยปลูกแผ่กิ่งก้านสาขาเข้ามาในทาง ภาระจำยอม ประมาณ1 เมตร ทำให้ทาง ภาระจำยอม เหลือความกว้างประมาณ 4 เมตรโจทก์มีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยรื้อถอนต้นไม้และป้ายโฆษณา รวมทั้งย้ายรถยนต์และยานพาหนะต่าง ๆ ที่กีดขวางออกไป จำเลยรับหนังสือแล้วเพิกเฉย จำเลยนำสืบว่า โจทก์ใช้ทาง ภาระจำยอม ได้สะดวก ต้นไม้และป้ายโฆษณาไม่ได้ปลูกหรือติดตั้งอยู่บนทาง ภาระจำยอม พนักงานของจำเลยดูแลตัดแต่งกิ่งไม้มิให้เข้าไปรบกวนทาง ภาระจำยอม รถยนต์ที่จอดซ้อนกันบนทาง ภาระจำยอม จะจอดเพียงชั่วคราวเพื่อติดต่อธุรกิจหรือส่งสินค้าให้แก่จำเลย และจำเลยจัดให้มียามรักษาการณ์ดูแลความเป็นระเบียบในการจอดรถมิให้กีดขวางทาง ภาระจำยอม พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า จำเลยจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานที่ดินยอมให้ที่ดินโฉนดเลขที่ 6884 แขวงคลองเตย เขตพระโขนงกรุงเทพมหานคร ของจำเลยบางส่วนอยู่ในบังคับทาง ภาระจำยอม แก่ที่ดินโฉนดเลขที่ 7207 แขวงคลองเตย เขตพระโขนง กรุงเทพมหานครของโจทก์ โดยให้ใช้เป็นทางเดินผ่านบางส่วน ด้านหน้าติดถนนสุขุมวิท 26กว้าง 6 เมตร ด้านหลังกว้าง 5.20 เมตร มีความยาวตลอดแนว36.60 เมตร โจทก์ใช้ทาง ภาระจำยอม ดังกล่าวเป็นทางเดินและยานพาหนะแล่นผ่านเข้าออกที่ดินของโจทก์สู่ถนนสุขุมวิท 26 เรื่อยมา ต่อมาจำเลยได้ติดตั้งป้ายโฆษณาใกล้กับทางเข้าออก ปลูกต้นอโศกอินเดียตามแนวยาวของทาง ภาระจำยอม เป็นแนวยาวประมาณ 13 เมตร และมีรถยนต์ของผู้ที่มาติดต่อธุรกิจกับจำเลยจอดบนทาง ภาระจำยอม คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์เพียงประการเดียวว่า จำเลยกระทำการเป็นเหตุให้ประโยชน์แห่ง ภาระจำยอม ลดไปหรือเสื่อมความสะดวกหรือไม่ การที่จำเลยได้ติดตั้งป้ายโฆษณาใกล้บริเวณทางเข้าออก และปลูกต้นอโศกอินเดียตามแนวความยาวของทาง ภาระจำยอม ยาวประมาณ 13 เมตร ตามภาพถ่ายหมาย จ.5 ถึง จ.7 นั้น เห็นว่า ต้นอโศกอินเดียมีกิ่งและใบเข้ามาบนทาง ภาระจำยอม บ้าง แต่ต้นอโศกอินเดียนี้เป็นต้นไม้ที่ขึ้นสูงในแนวตรงมีกิ่งและใบลู่ลงตามลำต้น แม้จะมีบางส่วนล้ำเข้ามาในทาง ภาระจำยอม บ้างก็ไม่เป็นที่กีดขวางทางเข้าออกแต่อย่างใด ส่วนป้ายโฆษณานั้นปรากฏว่าจำเลยได้ติดตั้งขนานกับทาง ภาระจำยอม อีกทั้งอยู่ในแนวใกล้เคียงกับป้ายโฆษณาของโจทก์ แต่อยู่ในระดับที่สูงกว่า ไม่กีดขวางรถยนต์ที่แล่นเข้าหรือออกจากทาง ภาระจำยอม การติดตั้งป้ายโฆษณาและปลูกต้นไม้ดังกล่าวจึงไม่เป็นการทำให้ประโยชน์ในการใช้ทาง ภาระจำยอม ของโจทก์ลดลงไปหรือเสื่อมความสะดวกดังที่โจทก์ฎีกาแต่อย่างใด ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยและบริวารนำรถยนต์ รถจักรยานยนต์ และยานพาหนะเข้ามาจอดกีดขวางบนทาง ภาระจำยอม ทำให้รถเข้าออกได้ทีละคันนั้นเห็นว่า ตามภาพถ่ายหมาย จ.7 มีรถยนต์จอดอยู่ใต้ชายคาอาคารของจำเลยซึ่งอาจล้ำเข้ามาบนทาง ภาระจำยอม บ้าง แต่รถยนต์ก็ยังสามารถแล่นเข้าออกสวนทางกันได้ นอกจากนั้นยังปรากฏว่าจำเลยยังจัดให้มียามรักษาการณ์เพื่อดูแลการจอดรถยนต์บนทาง ภาระจำยอม มิให้กีดขวางหรือเป็นอุปสรรคในการเข้าออกของรถยนต์ โจทก์สามารถขับรถยนต์แล่นเข้าออกบนทาง ภาระจำยอม ได้ตามปกติ และเมื่อพิจารณาถึงสิทธิของจำเลยที่จะใช้ทาง ภาระจำยอม ในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์แล้ว การกระทำของจำเลยไม่ทำให้ประโยชน์แห่ง ภาระจำยอม ลดหรือเสื่อมความสะดวกตามที่โจทก์ฎีกาแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้นชอบแล้วฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2120/2542 นายพิจิตร อุรุพงศา โจทก์ นายมนต์ชัย อนันต์ทรงวิทย์ จำเลย