ฎีกาที่ 1541/2542

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐาน รับของโจร สามกรรม ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า จำเลยมีความผิดเพียงกรรมเดียว เมื่อพิจารณาคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ที่ว่าจำเลยรับทรัพย์ ของผู้เสียหายไว้คราวเดียวเท่านั้น เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยได้ให้การรับสารภาพแล้ว และเป็นข้อเท็จจริงที่มิได้ ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาในศาลชั้นต้น ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคหนึ่ง ประกอบ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัย แต่จำเลยกลับฎีกาในปัญหาข้อนี้ว่า โจทก์ไม่มีพยานหลักฐานใดมาแสดงให้เห็นว่า จำเลยได้รับทรัพย์ ของกลางดังกล่าวไปแต่ละคราวอย่างไร จึงถือได้ว่าทรัพย์ของกลาง นั้นจำเลยได้รับไว้ในคราวเดียวกัน และความผิดฐาน รับของโจร สำเร็จทันทีตั้งแต่เวลาที่จำเลยได้รับทรัพย์นั้นไว้ในครอบครอง หลังจากนั้นจำเลยจะได้แยกทรัพย์ที่ได้รับมาออกใช้หรือจำหน่าย ประการใดก็ตาม ก็หาเป็นความผิดฐาน รับของโจร ขึ้นอีกไม่จำเลยจึงมีความผิดเพียงกรรมเดียวนั้น เป็นฎีกาที่หาได้โต้แย้ง คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ถูกต้องอย่างไร จึงเป็นฎีกา ที่ไม่ชัดแจ้ง ไม่ชอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคสอง, 91 นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 4763/2540 ของศาลชั้นต้น กับให้จำเลยใช้เงินค่าไถ่ถอนของกลาง 30,000 บาท แก่ผู้เสียหายด้วย จำเลยให้การรับสารภาพหลังจากสืบพยานโจทก์แล้ว 3 ปากและรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐาน รับของโจร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำคุกกระทงละ 6 ปีรวมจำคุก 18 ปี จำเลยให้การรับสารภาพหลังจากที่โจทก์สืบพยานไปบ้างแล้ว เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสามคงจำคุก 12 ปี ส่วนที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อจากคดีดังกล่าวนั้นไม่ปรากฏว่าศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยจึงไม่อาจนับโทษต่อได้คำขอให้ใช้ค่าไถ่ถอนของกลางให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยมีความผิดเพียงกรรมเดียวนั้น ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าการที่จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยรับทรัพย์ของผู้เสียหายไว้คราวเดียวเท่านั้นเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยได้ให้การรับสารภาพแล้วและเป็นข้อเท็จจริงที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้น ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคหนึ่ง ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัย แต่จำเลยกลับฎีกาในปัญหาข้อนี้ว่า โจทก์ไม่ได้มีพยานหลักฐานใด ๆ มาแสดงให้เห็นว่าจำเลยได้รับทรัพย์ของกลางดังกล่าวไปแต่ละคราวอย่างไร จึงถือได้ว่าทรัพย์ของกลางดังกล่าวจำเลยได้รับไว้ในคราวเดียวเท่านั้น และความผิดฐาน รับของโจร สำเร็จทันทีตั้งแต่เวลาที่จำเลยได้รับทรัพย์นั้นไว้ในครอบครอง หลังจากนั้นจำเลยจะได้แยกทรัพย์ที่ได้รับมาออกใช้หรือจำหน่ายประการใด ๆ ก็ตามก็หาเป็นความผิดฐาน รับของโจร ขึ้นอีกไม่ จำเลยจึงมีความผิดเพียงกรรมเดียว เช่นนี้ ฎีกาของจำเลยดังกล่าวหาได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ถูกต้องอย่างไรจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชัดแจ้ง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยส่วนที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาสมควรลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งนั้น เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริงและคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยแต่ละกรรม จำคุกไม่เกิน 5 ปี จำเลยจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้เช่นกัน" พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1541/2542 พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุด โจทก์ นาย ประเสริฐ ฉัตรอมรโชติกุล จำเลย ป.วิ.พ. ม. 225 วรรคแรก ป.วิ.อ. ม. 15 , ม. 225