ฎีกาที่ 8510/2538

ศาล แรงงาน กลางได้มีคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทซึ่งเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาเมื่อวันที่25เมษายน2537การที่จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องเมื่อวันที่13ตุลาคม2537คัดค้านว่าศาล แรงงาน กลางกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้องเป็นการคัดค้านเมื่อล่วงพ้นกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันที่ศาล แรงงาน กลางมีคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา183วรรคสี่ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาล แรงงาน และวิธีพิจารณาคดี แรงงาน พ.ศ.2522มาตรา31ถือได้ว่าจำเลยทั้งสองไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้งคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทของศาล แรงงาน กลางจำเลยทั้งสองจึงอุทธรณ์คัดค้านคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทของศาล แรงงาน กลางดังกล่าวไม่ได้

โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันจ่ายค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี เงินกองทุนเงินสะสม ค่าจ้างค้างจ่าย และค่าน้ำมันรถรวมเป็นเงินทั้งสิ้น1,124,000 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย ค่าเสียหาย ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และเงินกองทุนเงินสะสมให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย ทั้งจำเลยทั้งสองมิได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาล แรงงาน กลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย ค่าเสียหาย ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีพร้อมด้วยดอกเบี้ย คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดี แรงงาน วินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าศาล แรงงาน กลางกำหนดประเด็นข้อพิพาทคลาดเคลื่อนต่อข้อกฎหมายตามกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง กล่าวคือ มิได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทตามคำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยทั้งสองว่าการกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายอันเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยทั้งสองเป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ ทำให้จำเลยทั้งสองเสียเปรียบในเชิงคดีซึ่งจำเลยทั้งสองได้ยื่นคำร้องคัดค้านไว้แล้วเมื่อวันที่ 13ตุลาคม 2537 พิเคราะห์แล้วเป็นว่า ศาล แรงงาน กลางได้มีคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทซึ่งเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2537 รายละเอียดปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาล แรงงาน กลางฉบับลงวันที่ดังกล่าว การที่จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2537 คัดค้านว่าศาล แรงงาน กลางกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้องเป็นการคัดค้านเมื่อล่วงพ้นกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันที่ศาล แรงงาน กลางมีคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 183 วรรคสี่ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาล แรงงาน และวิธีพิจารณาคดี แรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ถือได้ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้งคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทของศาล แรงงาน กลาง จำเลยทั้งสองจึงอุทธรณ์คัดค้านคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทของศาล แรงงาน กลางดังกล่าวไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8510/2538 นาย วชิรวุฒิ ตุ้มคง โจทก์ บริษัท พี.เอม.ฟูด. จำกัด กับพวก จำเลย ป.วิ.พ. ม. 183 วรรคสี่ พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31