ฎีกาที่ 2903/2536

แม้ตามสัญญา เช่าซื้อ ระหว่างผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 จะมีข้อความระบุถึงความรับผิดชอบในความเสียหายที่เกิดขึ้นกับทรัพย์สินที่ เช่าซื้อ โดยผู้ เช่าซื้อ จะต้องรับผิดชอบฝ่ายเดียวก็ตาม ข้อสัญญาดังกล่าวก็เป็นแต่เพียงข้อสัญญาที่กำหนดขึ้นเพื่อบรรเทาความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นในภายหน้ากับทรัพย์สินที่ เช่าซื้อ ยังไม่พอที่จะถือว่าผู้ร้องต้องการแต่ราคาค่า เช่าซื้อ เป็นสำคัญและใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ผู้ร้องเพิ่งทราบจากเจ้าพนักงานตำรวจว่ารถจักรยานยนต์ของกลางถูกยึดหลังจากผู้ เช่าซื้อ ขาดผ่อนชำระเพียงงวดเดียวก็รีบมาร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ของกลางทันที เชื่อได้ว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยที่ 2

คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339, 340 ตรี, 83 ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้องและริบรถจักรยานยนต์ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลางและมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดดังกล่าว ขอให้สั่งคืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ยื่นคำคัดค้าน ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่า ผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยที่ 2 หรือไม่ เห็นว่า แม้ตามสัญญา เช่าซื้อ ระหว่างผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 จะมีข้อความระบุถึงความรับผิดชอบในความเสียหายที่เกิดขึ้นกับทรัพย์ที่ เช่าซื้อ โดยผู้ เช่าซื้อ จะต้องรับผิดชอบฝ่ายเดียวก็ตาม ข้อสัญญาดังกล่าวก็เป็นแต่เพียงข้อสัญญาที่กำหนดขึ้นเพื่อบรรเทาความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นในภายหน้ากับทรัพย์สินที่ เช่าซื้อ ยังไม่พอที่จะถือว่าผู้ร้องต้องการแต่ราคา เช่าซื้อ เป็นสำคัญและใช้สิทธิโดยไม่สุจริตดังศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมา ทั้งปรากฏว่าผู้ร้องเพิ่งทราบจากเจ้าพนักงานตำรวจว่ารถจักรยานยนต์ของกลางถูกยึดหลังจากผู้ เช่าซื้อ ขาดผ่อนชำระเพียงงวดเดียว ผู้ร้องก็ได้รีบมาร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ของกลางทันทีคดีมีหลักฐานและเหตุผลให้เชื่อได้ว่า ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยที่ 2 พิพากษากลับ ให้คืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2903/2536 พนักงานอัยการ จังหวัด สงขลา โจทก์ นาย กิติชัย เรืองรัตนพงศ์ ผู้ร้อง นายสม เกียรติหรือจา ขวัญชัย หรือ เมือง สี ทอง กับพวก จำเลย ป.อ. ม. 36 ป.พ.พ. ม. 5 , ม. 572