ฎีกาที่ 4632/2533

จำเลยปลอมสำเนาทะเบียนคนเกิด ท.ร.22 และบัตรประจำตัวประชาชนเป็นการ ปลอมเอกสาร คนละประเภทแตกต่างกันมีผลเป็นความผิดในตัวเองแยกจากกันได้ เป็นความผิดสองกรรมแต่การที่จำเลยที่ 1 ปลอมดวงตราและรอยตราประทับลงบนเอกสารสองฉบับดังกล่าว เป็นเพียงการร่วมประกอบให้สำเนาทะเบียนคนเกิดท.ร.22 และบัตรประจำตัวประชาชนที่จำเลยที่ 1 ทำขึ้นมีลักษณะข้อความและรอยตราประทับเหมือนเอกสารแท้จริงเพื่อผู้ที่พบเห็นจะได้หลงเชื่อตามเจตนาของจำเลยที่ 1 เท่านั้นจึงเป็นการกระทำผิดกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบท คือการปลอมสำเนาทะเบียนคนเกิด ท.ร.22 เป็นความผิดตามมาตรา 365กับมาตรา 251 กระทงหนึ่ง และการปลอมบัตรประจำตัวประชาชนเป็นความผิดตามมาตรา 265 กับมาตรา 251 อีกกระทงหนึ่งเมื่อจำเลยที่ 3 นำเอกสารปลอมทั้ง 2 ฉบับ ดังกล่าว ไปใช้แสดงต่อเจ้าพนักงานตำรวจกองตรวจคนเข้าเมือง แม้กระทำในคราวเดียวกันก็ต้องมีความผิดฐานเป็นผู้ใช้แต่ละกระทง และเมื่อจำเลยที่ 1ปลอมรอยตราและประทับรอยตราปลอมบนเอกสาร 2 ฉบับดังกล่าวและนำเอกสารดังกล่าวไปใช้ ย่อมเป็นความผิดฐานใช้รอยตราปลอมตามมาตรา 252 ด้วย ซึ่งจะต้องลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานปลอมรอยตราตามมาตรา 251 เพียงกระทงเดียวตามมาตรา 263 และความผิดฐานใช้รอยตราปลอมนี้เป็นความผิดกรรมเดียวกับความผิดฐานใช้เอกสารปลอม จึงต้องลงโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 251 ประกอบมาตรา 263 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าโทษตามมาตรา 268ตามมาตรา 90

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522มาตรา 4, 5, 11, 12, 18, 57, 58, 62, 65, 81 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 83, 91, 137, 162, 251, 252, 265, 268 ริบของกลางทั้งหมด จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 5, 11, 12, 18, 57, 58, 62,64, 81 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33, 83, 84, 91, 137, 161,162, 251, 253, 265, 268 วางโทษตามฟ้องข้อ ก. จำคุก 6 เดือนวางโทษตามฟ้องข้อ ข. จำคุก 6 เดือน วางโทษตามฟ้องข้อ ง.จำคุกกรรมละ 3 ปี รวม 9 ปี แต่จำเลยเป็นผู้ปลอมและใช้เอกสารปลอมนั้น ลงโทษตามฟ้องข้อ จ. กระทงเดียว ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 268 วรรคสอง วางโทษตามฟ้องข้อ ฉ. จำคุก 3 ปี วางโทษตามฟ้องข้อ ช. จำคุก 2 เดือน รวมวางโทษจำคุก 13 ปี 2 เดือนจำเลยให้การรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกจำเลย 6 ปี 7 เดือน ของกลางริบ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ขอลดโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้วางโทษตามฟ้องข้อ ก.จำคุก 2 เดือน วางโทษตามฟ้องข้อ ข. จำคุก 2 เดือน วางโทษตามฟ้องข้อ จ. จำคุก 2 ปี วางโทษตามฟ้องข้อ ฉ. จำคุก 1 ปี วางโทษตามฟ้องข้อ ช. จำคุก 2 เดือน รวมจำคุก 3 ปี 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ มีเหตุอันควรปรานี ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 9 เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา โดยอธิบดีกรมอัยการลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่ามีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะได้วินิจฉัย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ตามฟ้องข้อ ง. เป็นความผิด 3 กรรมหรือไม่และสมควรลงโทษจำเลยที่ 1 เพียงใดนั้น ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 263 บัญญัติว่า "ถ้าผู้กระทำความผิดตามมาตรา 250 มาตรา 251มาตรา 254 มาตรา 256 มาตรา 258 มาตรา 259 หรือมาตรา 262ได้กระทำความผิดตามมาตราอื่นที่บัญญัติไว้ในหมวดนี้ อันเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดจากการกระทำความผิดนั้นด้วย ให้ลงโทษผู้นั้นตามมาตรา 250 มาตรา 251 มาตรา 254 มาตรา 256 มาตรา 258 มาตรา 259หรือมาตรา 262 แต่กระทงเดียว" กับมาตรา 268 บัญญัติว่า "ผู้ใดใช้หรืออ้างเอกสารอันเกิดจากการกระทำความผิดตามมาตรา 264มาตรา 265 มาตรา 266 หรือมาตรา 267 ในประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นหรือประชาชน ต้องระวางโทษดังที่บัญญัติไว้ในมาตรานั้น ๆ ถ้าผู้กระทำความผิดตามวรรคแรกเป็นผู้ ปลอมเอกสาร นั้นหรือเป็นผู้แจ้งให้เจ้าพนักงานจดข้อความนั้นเอง ให้ลงโทษตามมาตรานี้แต่กระทงเดียว" คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องข้อ ง. ว่า จำเลยที่ 1 ร่วมกับพวกปลอมสำเนาทะเบียนคนเกิด ท.ร.22 และบัตรประจำตัวประชาชนกับปลอมดวงตราและรอยตราของเจ้าพนักงาน และบรรยายฟ้องข้อ จ. ว่าจำเลยที่ 1 กับพวกร่วมกันใช้เอกสารและรอยตราที่ทำปลอมขึ้นตามฟ้องข้อ ง. แสดงต่อเจ้าพนักงานตำรวจกองตรวจคนเข้าเมือง กรมตำรวจการวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 1 จึงต้องพิจารณาฟ้องข้อ ง.พร้อมกับข้อ จ. เพราะกรณีที่ผู้กระทำความผิดฐานใช้รอยตราปลอมเป็นผู้กระทำรอยตราปลอมหรือเอกสารปลอมด้วย ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 263 และมาตรา 268 ได้บัญญัติให้ศาลลงโทษความผิดฐานปลอมรอยตราหรือใช้เอกสารปลอมแต่เพียงกระทงเดียวตามลำดับแม้โจทก์จะมิได้ฎีกาความผิดตามฟ้องข้อ จ. ด้วย ศาลฎีกาก็ยกขึ้นพิจารณาเพื่อปรับบทกฎหมายและลงโทษจำเลยให้ถูกต้องตามกฎหมายได้เพราะเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนเมื่อได้ความตามที่โจทก์บรรยายฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยที่ 1ดังกล่าว เห็นว่า การปลอมสำเนาทะเบียนคนเกิด ท.ร.22 และบัตรประจำตัวประชาชนเป็นการ ปลอมเอกสาร คนละประเภทแตกต่างกันมีผลเป็นความผิดในตัวเองแยกจากกันได้เป็นความผิดสองกรรมแต่การที่จำเลยที่ 1 ปลอมดวงตราและรอยตราประทับลงบนเอกสารสองฉบับดังกล่าวเป็นเพียงการร่วมประกอบให้สำเนาทะเบียนคนเกิด ท.ร.22และบัตรประจำตัวประชาชนที่จำเลยที่ 1 ทำขึ้นมีลักษณะข้อความและรอยตราประทับเหมือนเอกสารแท้จริงเพื่อผู้ที่พบเห็นจะได้หลงเชื่อตามเจตนาของจำเลยที่ 1 เท่านั้น จึงเป็นการกระทำความผิดกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบท คือ การปลอมสำเนาทะเบียนคนเกิดท.ร.22 เป็นความผิดตามมาตรา 265 กับมาตรา 251 กระทงหนึ่งและการปลอมบัตรประจำตัวประชาชนเป็นความผิดตามมาตรา 265กับมาตรา 251 อีกกระทงหนึ่ง เมื่อจำเลยที่ 3 นำเอกสารปลอมทั้งสองฉบับดังกล่าวไปใช้แสดงต่อเจ้าพนักงานตำรวจกองตรวจคนเข้าเมืองแม้กระทำในคราวเดียวกัน ก็ต้องมีความผิดฐานเป็นผู้ใช้แต่ละกระทงและเมื่อจำเลยที่ 1 ปลอมรอยตราและประทับรอยตราปลอมบนเอกสารสองฉบับดังกล่าวและนำเอกสารดังกล่าวไปใช้ย่อมเป็นความผิดฐานใช้รอยตราปลอมตามมาตรา 252 ด้วย ซึ่งจะต้องลงโทษจำเลยที่ 1ตามฐานปลอมรอยตราตามมาตรา 251 เพียงกระทงเดียวตามมาตรา 263ที่กล่าวข้างต้น และความผิดฐานใช้รอยตราปลอมนี้เป็นความผิดกรรมเดียวกับความผิดฐานใช้เอกสารปลอมดั่งเหตุผลที่กล่าวข้างต้นจึงต้องลงโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 251 ประกอบมาตรา 263ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าโทษตามมาตรา 268 ตามมาตรา 90ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษามายังไม่ถูกต้อง ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นบางส่วน และที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง มาตรา 64 และประมวลกฎหมายอาญามาตรา 161, 253 ด้วยนั้น เป็นการพิพากษาเกินคำฟ้องโจทก์ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องด้วย มีปัญหาต้องวินิจฉัยต่อไปว่า สมควรลงโทษจำเลยที่ 1 เพียงใดเห็นว่า จำเลยที่ 1 ได้กระทำผิดต่างกรรมต่างวาระกล่าวคือได้เดินทางเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่มีหนังสือเดินทางไม่ได้เข้ามาตามช่องทางด่านตรวจคนเข้าเมือง ทั้งไม่ยื่นรายการตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวง ไม่ผ่านการตรวจอนุญาตของพนักงานเจ้าหน้าที่ด่านตรวจคนเข้าเมือง แล้วอยู่ในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาตนอกจากนี้จำเลยที่ 1 ยังเป็นตัวการร่วม ปลอมเอกสาร ของทางราชการใช้เอกสารปลอมแสดงต่อเจ้าพนักงานกับยังจ้างและใช้ผู้ช่วยนายทะเบียนท้องถิ่นให้กรอกข้อความอันเป็นเท็จ ความผิดดังกล่าวเป็นความผิดที่กระทำหลายกรรมต่อเนื่องกันอาจมีผลกระทบกระเทือนต่อความมั่นคงในพระราชอาณาจักร แม้จำเลยที่ 1 เป็นสตรีมีบุตรอายุ 2 ปี แต่ก็ไม่ปรากฏว่ามีเหตุอันควรปรานีอื่นใดศาลอุทธรณ์พิพากษากำหนดโทษจำเลยที่ 1 สถานเบา ศาลฎีกาไม่เห็นด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นในส่วนนี้" พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 5, 11, 12, 18, 57,58, 62 วรรคหนึ่ง, 81 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33, 83, 84, 91,137, 162, 251, 252, 265, 268 วรรคสอง รวม 6 กระทงให้เรียงกระทงลงโทษ ความผิดตามฟ้องข้อ ก. ให้จำคุกมีกำหนด 6 เดือนความผิดตามฟ้องข้อ ข. ให้จำคุกมีกำหนด 6 เดือน ความผิดตามฟ้องข้อ ง. และข้อ จ. ให้ลงโทษตามมาตรา 251 ประกอบมาตรา 263และมาตรา 90 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกกระทงละ 3 ปี ความผิดตามฟ้องข้อ ฉ. จำคุกมีกำหนด 3 ปี ความผิดตามฟ้องข้อ ช. จำคุกกำหนด 2 เดือนรวมจำคุก 9 ปี 14 เดือน จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกกำหนด4 ปี 31 เดือน ริบของกลาง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4632/2533 พนักงานอัยการ กรมอัยการ โจทก์ นางสาว มุ่ยหลีหรือมุ้ยหลี แซ่ เจีย กับพวก จำเลย ป.อ. ม. 90 , ม. 91 , ม. 251 , ม. 252 , ม. 263 , ม. 265 , ม. 268