ฎีกาที่ 3006/2530

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) วรรคสองบัญญัติว่า ในคดี หมิ่นประมาท ถ้อยคำพูด หนังสือ ภาพขีดเขียนหรือสิ่งอื่นอันเกี่ยวกับข้อ หมิ่นประมาท ให้กล่าวไว้โดยบริบูรณ์ติดมาท้ายฟ้องนั้น เมื่อโจทก์ได้บรรยายฟ้องถึงถ้อยคำที่จำเลยกล่าวอันเป็นข้อสำคัญที่ทำให้เห็นว่า เป็นการ หมิ่นประมาท ก็ย่อมเป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ไม่จำต้องแนบเอกสารที่ถอดข้อความจากเทปบันทึกเสียงติดมาท้ายฟ้องด้วย เพราะเป็นการ หมิ่นประมาท ด้วยถ้อยคำพูด มิใช่ หมิ่นประมาท ด้วยหนังสือ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสองบัญญัติว่า อุทธรณ์ทุกฉบับต้องระบุข้อเท็จจริงโดยย่อหรือข้อกฎหมายที่ยกขึ้นอ้างอิงเป็นลำดับ เมื่อศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยพูดเป็นการ หมิ่นประมาท โจทก์ร่วม จำเลยมิได้อุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้คงอุทธรณ์ในข้ออื่นเท่ากับจำเลยยอมรับว่า คำพิพากษาศาลชั้นต้นในปัญหานี้ถูกต้องแล้ว

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้กล่าววาจา หมิ่นประมาท ใส่ความนางอิงครัตน์ สมุทรโคจร ผู้เสียหายต่อนายวันชัย ฉกาจเกรียงไกรซึ่งเป็นบุคคลที่สามว่านางอิงครัตน์ ได้ร่วมกับผู้ชำระบัญชียักยอกที่ดินและโอนให้นางอิงครัตน์ และได้ฟ้องนางอิงครัตน์ตามที่ประกาศในหนังสือพิมพ์ เมื่อนางอิงครัตน์ขายที่ดินได้แล้วและโอนกันแล้วก็จะหอบเงินหนีไปเลย ประวัติของนางอิงครัตน์ไม่ดีไม่เชื่อให้ถามบริษัทไฟแนนซ์ทั้งหลาย เพื่อให้นายวันชัยเข้าใจว่าผู้เสียหายเป็นคนหลอกลวง ยักยอกและเป็นคนไม่ดี โดยประการที่น่าจะทำให้นางอิงครัตน์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นและถูกเกลียดชังขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326 จำเลยให้การปฏิเสธ นางอิงครัตน์ ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำคุก 1 เดือนปรับ 1,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา 29, 30 จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์มิได้แนบเอกสารหมาย จ.2 ซึ่งถอดข้อความมาจากแถบบันทึกเสียงหมาย จ.3มาท้ายฟ้อง ข้อความที่โจทก์บรรยายในฟ้องก็ไม่เหมือนกันที่เดียวกับเอกสารหมาย จ.3 เป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) วรรคสอง บัญญัติว่า"ในคดี หมิ่นประมาท ถ้อยคำพูด หนังสือ ภาพขีดเขียน หรือสิ่งอื่นอันเกี่ยวกับข้อ หมิ่นประมาท ให้กล่าวไว้โดยบริบูรณ์ หรือติดมาท้ายฟ้อง" โจทก์ได้บรรยายฟ้องถึงถ้อยคำที่จำเลยกล่าวอันเป็นข้อสำคัญที่ทำให้เห็นว่าเป็นการ หมิ่นประมาท แล้ว แม้จะมีข้อความในฟ้องไม่ตรงกับถ้อยคำในแถบบันทึกเสียงหมาย จ.3 ทุกคำแต่ส่วนใหญ่ใจความตรงกัน และเมื่อเป็นการ หมิ่นประมาท ด้วยถ้อยคำพูด มิใช่ หมิ่นประมาท ด้วยหนังสือ โจทก์จึงไม่ต้องแนบเอกสารที่ถอดข้อความจากแถบบันทึกเสียงติดมาท้ายฟ้อง ฟ้องของโจทก์เป็นไปโดยชอบด้วยบทบัญญัติมาตรา 158(5) วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้ว ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อความตามเอกสารหมาย จ.2 นั้น จำเลยไม่ได้อุทธรณ์ว่าไม่เป็นข้อความที่ หมิ่นประมาท โจทก์ร่วม และรับฟังเป็นยุติตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยนั้นจำเลยไม่เห็นด้วย เพราะจำเลยให้การปฏิเสธย่อมครอบคลุมถึงการต่อสู้ว่า ข้อความตามฟ้องเป็นการ หมิ่นประมาท โจทก์ร่วมหรือไม่ได้ ทั้งปัญหานี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายและปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน แม้จำเลยจะไม่ได้บรรยายไว้โดยชัดแจ้งในอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็ย่อมหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง บัญญัติว่า "อุทธรณ์ทุกฉบับต้องระบุข้อเท็จจริงโดยย่อหรือข้อกฎหมายที่ยกขึ้นอ้างอิงเป็นลำดับ"เมื่อศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยพูดเป็นการ หมิ่นประมาท โจทก์ร่วม จำเลยมิได้อุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้คงอุทธรณ์ในข้ออื่นจึงเท่ากับจำเลยยอมรับว่า คำพิพากษาศาลชั้นต้นในปัญหานี้ถูกต้องแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3006/2530 พนักงานอัยการ ศาลแขวง พระนครใต้ โจทก์ โจทก์ร่วม โจทก์ นาง อิงครัตน์ สมุทร โคจร โจทก์ นางสาว อา รี ยา โรจน์วิถี จำเลย ป.อ. ม. 326 ป.วิ.อ. ม. 158 (5) , ม. 193 วรรคสอง