ฎีกาที่ 3056/2527

คำเบิกความของ ต. พยานโจทก์ที่อ้างว่าจำเลยเคยมาขอร้องให้ ต. เป็นพยานให้และช่วยปกปิดไว้เป็นความลับนั้น ปรากฏจากคำเบิกความของ ต. เองว่า ต. ถูกกำนัน ก. เรียกตัวไปสอบถามว่าเป็นคน ฆ่า ป. หรือไม่ ต. ปฏิเสธว่าไม่ได้ ฆ่า กำนัน ก. เอาจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ ต.ดูแล้วพูดว่าถ้าไม่รับจะส่งตัวไปอำเภอ ต. จึงเล่าเรื่องให้ฟังและบอกแก่สารวัตรใหญ่ในวันรุ่งขึ้นว่าจำเลยเป็นคน ฆ่า ป.คำเบิกความของ ต. ดังกล่าวแล้วจึงมีลักษณะเป็นคำซัดทอดของผู้ต้องหาในคดี ไม่มีน้ำหนักที่จะรับฟังลงโทษจำเลยได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289, 339 วรรคท้าย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า คดีนี้โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นเลยคำให้การของนายพุธซึ่งถูกจับเป็นผู้ต้องหาในคดีนี้ นอกจากจะเป็นคำซัดทอดของผู้ต้องหาแล้วยังเป็นเพียงคำบอกเล่าของนายพุธแก่ตำรวจในชั้นสอบสวนเท่านั้นซึ่งรับฟังไม่ได้ ส่วนนายต๋าคำพยานโจทก์ซึ่งอ้างว่าจำเลยเคยมาขอร้องให้นายต๋าคำเป็นพยานให้และช่วยปกปิดไว้เป็นความลับนั้น ก็ปรากฏจากคำเบิกความของนายต๋าคำเองว่า นายต๋าคำได้ถูกกำนันแก้วเรียกตัวไปสอบถามว่าเป็นคน ฆ่า นางปราณีหรือเปล่า นายต๋าคำปฏิเสธว่าไม่ได้ ฆ่า กำนันแก้วเอาจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ดูแล้วพูดว่าถ้าไม่รับจะส่งตัวไปอำเภอ นายต๋าคำจึงเล่าเรื่องให้ฟังและบอกแก่สารวัตรใหญ่ในวันรุ่งขึ้นว่าจำเลยเป็นคน ฆ่า นางปราณีคำเบิกความของนายต๋าคำดังกล่าวแล้วจึงมีลักษณะเป็นคำซัดทอดของผู้ต้องหาในคดีนี้นั่นเอง พยานโจทก์ไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือที่จะรับฟังลงโทษจำเลยได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3056/2527 พนักงานอัยการจังหวัดลำพูน โจทก์ นายทน หรือศรีทน ธรรมนันตา จำเลย ป.วิ.พ. ม. 95 ป.วิ.อ. ม. 226