ฎีกาที่ 3726/2525

รถยนต์ของกลางเป็นรถยนต์ที่จำเลย เช่าซื้อ จากผู้ร้องผู้ร้องมีเจตนาเพียงที่จะได้รับชำระเงินค่า เช่าซื้อ ตามสัญญาเท่านั้น การร้องขอคืนรถยนต์ของกลางของผู้ร้องจึงเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยซึ่งเป็นผู้กระทำความผิด เข้าลักษณะเป็นการที่ผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วย จึงหามีสิทธิที่จะขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางไม่

กรณีสืบเนื่องจากการที่ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้และให้ริบไม้และรถยนต์บรรทุกของกลาง ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องว่า จำเลยได้ เช่าซื้อ รถยนต์บรรทุกของกลางจากผู้ร้อง ผู้ร้องไม่ได้รู้เห็นหรือยินยอมให้จำเลยกระทำความผิดขอให้ไต่สวนและสั่งคืนรถยนต์บรรทุกของกลางให้แก่ผู้ร้อง โจทก์ยื่นคำคัดค้าน ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความว่ารถยนต์ของกลางเป็นรถยนต์ที่จำเลย เช่าซื้อ จากผู้ร้องเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2520 เป็นเงินค่า เช่าซื้อ 117,000 บาท โดยจำเลยจะต้องชำระค่า เช่าซื้อ เดือนละ 3,900 บาท ทุกเดือน จำเลยได้ชำระค่า เช่าซื้อ ให้แก่ผู้ร้องแล้วเป็นเงินทั้งสิ้น 108,000 บาท คงค้างชำระอีกเพียง 9,000 บาท และจากหลักฐานการชำระค่า เช่าซื้อ ปรากฏว่า จำเลยหาได้ชำระค่า เช่าซื้อ ทุกเดือนตามสัญญาไม่ แต่ผู้ร้องก็มิได้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญา ริบเงินค่า เช่าซื้อ ที่ชำระแล้วและเรียกเอาทรัพย์ที่ เช่าซื้อ คืน นอกจากนั้นยังปรากฏจากคำเบิกความของผู้รับมอบอำนาจของผู้ร้องว่า เมื่อผู้ร้องทราบว่าจำเลยนำรถไปกระทำผิดในคดีนี้ ผู้ร้องก็มิได้บอกเลิกสัญญาเมื่อนำมาพิเคราะห์ประกอบกับข้อความในหนังสือสัญญา เช่าซื้อ ข้อ 6 ที่ว่า ถ้าทรัพย์สินที่ เช่าซื้อ ถูกริบ ผู้ เช่าซื้อ ยอมรับผิดฝ่ายเดียวและยอมชำระค่า เช่าซื้อ จนครบ เห็นได้ว่าผู้ร้องมีเจตนาเพียงที่จะได้รับชำระเงินค่า เช่าซื้อ ตามสัญญาเท่านั้น เมื่อจำเลยชำระค่า เช่าซื้อ ที่ค้างอีก 9,000 บาท ให้แก่ผู้ร้องตามสัญญา เช่าซื้อ ข้อ 6 ดังกล่าวแล้วรถยนต์ของกลางก็จะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย จึงเป็นที่เห็นได้ว่า การร้องขอคืนรถยนต์ของกลางของผู้ร้องเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลย ซึ่งเป็นผู้กระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ เข้าลักษณะเป็นการที่ผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วย จึงหามีสิทธิที่จะขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3726/2525 พนักงานอัยการจังหวัดสวรรคโลก โจทก์ บริษัทสยามเครดิต จำกัด ผู้ร้อง นายประครอง อิ่มขุนทอง จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 74 ทวิ ป.อ. ม. 33 , ม. 36