ฎีกาที่ 2778/2525

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนที่ไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของพนักงานเจ้าหน้าที่และกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต พาอาวุธปืนและกระสุนปืนไปในทางสาธารณะเข้าหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต และใช้อาวุธปืนและกระสุนปืนดังกล่าวยิงพยายาม ฆ่า ผู้อื่นจำเลยให้การปฏิเสธเมื่อจับจำเลยได้ก็ไม่ได้อาวุธปืนและกระสุนปืนเป็นของกลางดังนี้ โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบว่าอาวุธปืนที่จำเลยถือมาในที่เกิดเหตุนั้นเป็นปืนไม่มีทะเบียนและจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนนั้น เมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าวจึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนและกระสุนปืนโดยไม่รับอนุญาตไม่ได้(อ้างฎีกาที่795/2504) ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหาจำเลยพาอาวุธปืนและกระสุนปืนติดตัวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตเมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ในข้อหานี้ข้อหาดังกล่าวจึงถึงที่สุดแล้ว ศาลอุทธรณ์จะพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหานี้ไม่ได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนลูกซองสั้นไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของพนักงานเจ้าหน้าที่ 1 กระบอกและกระสุนปืนลูกซอง 1 นัด โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และจำเลยได้พาอาวุธปืนกับกระสุนปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วจำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงพยายาม ฆ่า ผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 371 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ (ที่แก้ไขแล้ว) และริบหมอนกระสุนปืนของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายาม ฆ่า และฐานมีอาวุธปืนกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ให้ลงโทษจำคุก ริบของกลาง ส่วนข้อหาพาอาวุธปืนและกระสุนปืนติดตัวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านนั้น โจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิดในข้อหานี้ จึงให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์คงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยได้พาอาวุธปืนเข้าไปในที่เกิดเหตุโดยเปิดเผยเท่านั้น จำเลยไม่มีความผิดฐานพยายาม ฆ่า และมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานพาอาวุธปืนและกระสุนปืนไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านโดยไม่รับอนุญาตลงโทษจำคุก ของกลางริบ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืนและกระสุนปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่นั้น เห็นว่าคดีนี้จำเลยให้การปฏิเสธตลอดข้อหา และทางพิจารณาก็ได้ความว่าจับจำเลยได้แต่ไม่ได้อาวุธปืนและกระสุนปืนเป็นของกลาง จึงเป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าอาวุธปืนที่จำเลยถือมาแล้วเกิดเหตุขึ้น เป็นปืนไม่มีทะเบียนและจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนนั้น เมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าว จึงลงโทษจำเลย ฐานมีอาวุธปืนและกระสุนปืนโดยไม่รับอนุญาตไม่ได้ ดังนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 795/2504 ที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยในข้อหาพาอาวุธปืนและกระสุนปืนติดตัวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านนั้น ปรากฏว่าศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ในข้อหานี้โจทก์มิได้อุทธรณ์ คำพิพากษาศาลชั้นต้นในข้อหาดังกล่าวจึงเป็นที่สุดแล้ว ศาลอุทธรณ์จึงลงโทษจำเลยในข้อหานี้ไม่ได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นเรื่องแย่งปืนกันและปืนลั่นขึ้นโดยจำเลยไม่ได้มีเจตนา ฆ่า ผู้เสียหาย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ทุกข้อหาและไม่ริบของกลาง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2778/2525 พนักงานอัยการจังหวัดพิจิตร โจทก์ นายวีระนิตย์ เรียงโรจน์พิทักษ์ จำเลย พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7 , ม. 8 ทวิ , ม. 72 , ม. 72 ทวิ ป.อ. ม. 288 , ม. 80 ป.วิ.อ. ม. 174 , ม. 185 , ม. 192 , ม. 215 , ม. 227