ฎีกาที่ 2419/2522

คดีก่อนศาลพิพากษายกฟ้องเพราะเหตุฟ้องโจทก์ไม่ได้ลงชื่อผู้เรียงฟ้องไว้ เป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(7) ศาลยังมิได้วินิจฉัยชี้ขาดในเนื้อหาการกระทำผิดของจำเลยว่าได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ ถือไม่ได้ว่ามีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) โจทก์ฟ้องคดีใหม่ได้ไม่เป็น ฟ้องซ้ำ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทชนเด็กชายอุศเรนทร์ได้รับอันตรายสาหัส และเป็นเหตุให้รถจักรยานสองล้อของเด็กชายอุศเรนทร์ได้รับความเสียหาย เกิดเหตุแล้วจำเลยหลบหนีไม่หยุดช่วยเหลือและไม่แจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 29, 30, 66, 68 พระราชบัญญัติจราจรทางบก (ฉบับที่4) พ.ศ. 2508 มาตรา 7, 13, 15 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 59 ข้อ 6, 11, 13 จำเลยให้การปฏิเสธ และยื่นคำร้องขอให้ศาลชี้ขาดกฎหมายเบื้องต้นว่าโจทก์เคยฟ้องจำเลยตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1787/2519 ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดขอนแก่น โจทก์ นายสุข เพชรอยู่ จำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว ฟ้องคดีนี้จึงเป็น ฟ้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า คดีโจทก์ไม่เป็น ฟ้องซ้ำ จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 29, 66 แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 59 ข้อ 11 ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 8 เดือน กระทงหนึ่ง ลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก มาตรา 30, 68 แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 59 ข้อ 6, 13 จำคุก 1 เดือน อีกกระทงหนึ่ง รวมโทษจำคุก 9 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ว่า ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1787/2519 ของศาลจังหวัดขอนแก่น ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดขอนแก่น โจทก์ นางบำเพ็ญ ชัยเลิศ โจทก์ร่วม นายสุข เพชรอยู่ จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ได้ลงชื่อผู้เรียงฟ้องไว้ เป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(7) พิพากษายกฟ้องคดีถึงที่สุด โจทก์มาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ จึงเห็นว่าในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1787/2519 ของศาลจังหวัดขอนแก่น ศาลยกฟ้องเพราะเหตุฟ้องโจทก์ไม่ได้ลงชื่อผู้เรียงฟ้อง ยังไม่ได้วินิจฉัยชี้ขาดในเนื้อหาการกระทำผิดของจำเลยว่าได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ ถือไม่ได้ว่ามีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4)ฟ้องโจทก์คดีนี้จึงไม่เป็น ฟ้องซ้ำ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2419/2522 พนักงานอัยการจังหวัดขอนแก่น โจทก์ นายสุข เพชรอยู่ จำเลย ป.วิ.อ. ม. 39 (4) , ม. 158 (7)