ฎีกาที่ 890/2521

จำเลยที่ 1 ทำสัญญา เช่าซื้อ รถยนต์กับโจทก์แล้วผิดนัดไม่ชำระค่า เช่าซื้อ จำเลยที่ 1 และผู้ร้องได้ตกลงโอนสิทธิการ เช่าซื้อ รถยนต์คันนั้น แม้โจทก์ยินยอมมอบแบบพิมพ์โอนสิทธิการ เช่าซื้อ ให้จำเลยที่ 1 และผู้ร้องพร้อมทั้งแนะนำให้ผู้ร้องเรียกคู่สัญญา เช่าซื้อ จากจำเลยมาเก็บไว้ แต่การโอนสิทธิและหน้าที่ตามสัญญา เช่าซื้อ เป็นของคู่สัญญาคือโจทก์จำเลยโดยเฉพาะ ผู้ร้องและจำเลยจะโอนให้แก่กันไม่ได้เว้นแต่จะได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากโจทก์ หรือมิฉะนั้นผู้ร้องและจำเลยต้องทำสัญญากับโจทก์โดยตรงเพียงแต่โจทก์มอบแบบพิมพ์โอนการ เช่าซื้อ ให้จำเลยและผู้ร้องจะถือว่าโจทก์ยินยอมเป็นหนังสือยังไม่ได้ผู้ร้องจึงไม่มีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดีที่จะร้องสอดเข้ามาเป็นจำเลยร่วม

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำสัญญา เช่าซื้อ รถยนต์ไปจากโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 1 รับรถยนต์ไปแล้ว ต่อมาผิดนัดไม่ชำระค่า เช่าซื้อ ติดต่อกัน 5 งวด โจทก์จึงบอกเลิกสัญญา ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองส่งรถยนต์คืนโจทก์ ถ้าไม่สามารถคืนได้ให้ชำระราคารถยนต์ที่ค้าง 92,730 บาท จำเลยทั้งสองให้การสู้คดี ระหว่างพิจารณาสืบพยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อน นายพจนาทผู้ร้องได้ร้องสอดเข้ามาเป็นจำเลยร่วมอ้างว่าผู้ร้องได้รับโอนสิทธิการ เช่าซื้อ รถยนต์คันพิพาทจากจำเลยที่ 1 โดยโจทก์ยินยอมพร้อมกันมอบหนังสือโอนสิทธิการ เช่าซื้อ ของโจทก์ให้ผู้ร้องเพื่อให้จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้โอนและผู้ร้องลงชื่อเป็นผู้รับโอนกับให้ผู้ร้องชำระเงินค่า เช่าซื้อ ต่อจากจำเลย ผู้ร้องได้ชำระค่า เช่าซื้อ ให้โจทก์แล้ว 11,130 บาท แต่โจทก์ไม่ยอมออกใบเสร็จรับเงินให้ผู้ร้องยินดีจะชำระค่า เช่าซื้อ ให้โจทก์ต่อไป แต่โจทก์จะต้องทำสัญญา เช่าซื้อ กับผู้ร้องโดยตรงเสียก่อน โจทก์ไม่ยอมและส่งพนักงานมาเพื่อจะยึดรถคันดังกล่าว ทั้งไม่ยอมต่อทะเบียนภาษีรถยนต์ให้ เป็นเหตุให้ผู้ร้องเสียหาย ศาลชั้นต้นสั่งว่า ผู้ร้องไม่ใช่ผู้มีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดียกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยที่ 1 ทำสัญญา เช่าซื้อ รถยนต์คันพิพาทกับโจทก์โดยตกลงชำระค่า เช่าซื้อ เป็นงวด ๆ เดือนละ 3,710 บาทมีกำหนด 36 เดือน จำเลยที่ 1 ชำระค่า เช่าซื้อ มาถึงงวดที่ 11 พอถึงงวดที่ 12 จำเลยที่ 1 ผิดนัดไม่ชำระค่า เช่าซื้อ ผู้ร้องฎีกาว่าจำเลยที่ 1 และผู้ร้องได้ตกลงโอนสิทธิการ เช่าซื้อ รถคันพิพาทจากจำเลยที่ 1 มาเป็นของผู้ร้องโดยโจทก์ยินยอมคือโจทก์มอบแบบพิมพ์โอนสิทธิการ เช่าซื้อ รถยนต์ให้จำเลยที่ 1 และผู้ร้องพร้อมทั้งแนะนำให้ผู้ร้องเรียกคู่สัญญา เช่าซื้อ จากจำเลยมาเก็บไว้ ผู้ร้องจึงเป็นผู้มีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดีนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะเรียกร้องให้โจทก์ปฏิบัติตามสัญญา เช่าซื้อ ได้ เพราะชำระค่า เช่าซื้อ ให้โจทก์ยังไม่เสร็จสิ้น จำเลยจึงมีเพียงหน้าที่ที่จะต้องชำระค่า เช่าซื้อ ให้แก่โจทก์ต่อไปตามสัญญาเท่านั้น แม้ผู้ร้องและจำเลยมีเจตนาจะโอนสิทธิและหน้าที่ตามสัญญา เช่าซื้อ ให้แก่กันก็ตามเห็นว่าสิทธิและหน้าที่ดังกล่าวเป็นของคู่สัญญา คือ โจทก์จำเลยโดยเฉพาะผู้ร้องและจำเลยจะทำการโอนให้แก่กันไม่ได้เว้นแต่จะได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากโจทก์อย่างชัดแจ้ง หรือมิฉะนั้นผู้ร้องและจำเลยต้องไปทำสัญญากับโจทก์โดยตรง เพียงแต่โจทก์มอบแบบพิมพ์โอนการ เช่าซื้อ รถยนต์ให้จำเลยและผู้ร้อง จะถือว่าโจทก์ยินยอมเป็นหนังสือยังไม่ได้ กับทั้งคำร้องข้อ 2 มีความว่าผู้ร้องได้ชำระค่า เช่าซื้อ ให้แก่โจทก์แล้ว แต่โจทก์ไม่ออกใบเสร็จรับเงินให้ ผู้ร้องยินดีจะชำระค่า เช่าซื้อ ให้โจทก์ต่อไป แต่โจทก์จะต้องทำสัญญา เช่าซื้อ กับผู้ร้องเสียก่อนโจทก์ก็ไม่ยินยอมดังนี้ แสดงว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะให้ผู้ร้องเข้ามาเป็นผู้ เช่าซื้อ แทนจำเลย ถ้ามิฉะนั้นแล้ว โจทก์ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธคำขอของผู้ร้อง ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัย ผู้ร้องไม่มีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดี ให้ยกคำร้องของผู้ร้องนั้น ชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 890/2521 บริษัท คอมเมอร์เชียลทรัสต์ จำกัด โจทก์ นางสาวอาภัสสร พินธุโยธิน กับพวก จำเลย ผู้ร้องสอด จำเลย นายพจนาท สุทธิวาทนฤพุฒิ จำเลย ป.พ.พ. ม. 303 , ม. 306 , ม. 349 , ม. 350 ป.วิ.พ. ม. 57 (2)