ฎีกาที่ 1567/2513

รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องได้ให้ ต. เช่าซื้อ ไป และ ต.ยังชำระเงินราคาค่า เช่าซื้อ ให้ผู้ร้องไม่ครบ รถยนต์ของกลางจึงยังคงเป็นของผู้ร้องอยู่ ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าของที่แท้จริงมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย จึงมีสิทธิร้องขอให้ศาลสั่งคืนได้

คดีนี้ เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ให้ริบไม้และรถยนต์ดัทสันกระบะเลขทะเบียน อ.บ.01535ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางในคดีนี้ โดยให้นางเตือนใจ เช่าซื้อ ผู้ เช่าซื้อ ผิดนัดไม่ชำระค่า เช่าซื้อ กรรมสิทธิ์รถยนต์ยังเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องอยู่ ศาลสั่งริบรถยนต์คันนี้โดยผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วย ขอศาลได้สั่งปล่อยรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้อง โจทก์แถลงคัดค้านว่ารถยนต์ของกลางเป็นของนายเฉยผู้ต้องหาขอให้ศาลสั่งยกคำร้องของผู้ร้องเสีย เพราะรถยนต์ของกลางได้มีการชำระราคาหมดแล้ว มิใช่รถยนต์ของผู้ร้อง ในวันนัดพร้อม ผู้ร้องแถลงยอมรับว่าผู้ เช่าซื้อ ยังค้างชำระค่าผ่อนส่ง เช่าซื้อ ตามสัญญา เช่าซื้อ ท้ายคำร้องอยู่ 4 งวด และผู้ร้องรับว่ายังไม่ได้บอกเลิกสัญญา เช่าซื้อ โจทก์แถลงรับว่ารถยนต์ของกลางเดิมเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องได้ทำสัญญา เช่าซื้อ ให้ผู้ เช่าซื้อ ไป และผู้ เช่าซื้อ ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นให้งดไต่สวน และมีคำสั่งว่าผู้ร้องยังไม่ได้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาดังกล่าวให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์รับแล้วว่ารถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องผู้ร้องได้ให้นางเตือนใจ เช่าซื้อ ไป และนางเตือนใจยังชำระเงินราคาค่า เช่าซื้อ ให้ผู้ร้องไม่ครบตามสัญญา เช่าซื้อ รถยนต์ของกลางจึงยังคงเป็นของผู้ให้ เช่าซื้อ คือผู้ร้องอยู่ ฉะนั้น ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าของที่แท้จริงมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย จึงมีสิทธิร้องขอให้ศาลสั่งคืนได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1567/2513 พนักงานอัยการจังหวัดอุบลราชธานี โจทก์ นายโป พาเพศ จำเลย บริษัทสยามกลการ จำกัด ผู้ร้อง ป.พ.พ. ม. 386 , ม. 453 , ม. 572 , ม. 574 , ม. 1336 ป.อ. ม. 36