ฎีกาที่ 1793/2513

ฟ้องว่าจำเลยทำ สัญญา กู้เงินและรับเงินกู้ไปจากโจทก์ แล้วโจทก์นำสืบว่าจำเลยเป็นหนี้ค่าซื้อเชื่อสิ่งของบ้างยืมเงินก่อนวันทำ สัญญา กู้บ้างยืมในวันทำ สัญญา กู้บ้าง แล้วรวมทำเป็น สัญญา กู้เงินจำนวนตามฟ้องดังนี้ เป็นการนำสืบถึงความเป็นมาแห่งหนี้ตาม สัญญา กู้ ไม่เป็นการสืบแก้ไขเปลี่ยนแปลงเอกสาร สัญญา กู้ และไม่เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำ สัญญา กู้เงินและรับเงินไปจากโจทก์ 20,000 บาทตกลงให้ดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่กู้ไปแล้วจำเลยไม่เคยชำระเงินต้นและดอกเบี้ย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ย 23,128 บาทกับดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในเงินต้น 20,000 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยปฏิเสธว่าไม่เคยทำ สัญญา กู้และรับเงิน 20,000 บาทจากโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินต้น 20,000 บาทกับดอกเบี้ยรวมเป็น 23,128 บาท และชำระดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในต้นเงิน20,000 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยได้ทำ สัญญา กู้เงินโจทก์ไปจริง และวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ฟ้องเรียกเงินตาม สัญญา กู้ แต่นำสืบว่าจำเลยเป็นหนี้ค่าซื้อเชื่อสิ่งของบ้าง ยืมเงินบ้าง รวมเป็นเงิน 12,300 บาท วันทำ สัญญา กู้ฉบับพิพาท จำเลยยืมเงินอีก 8,000 บาท จึงทำ สัญญา รวมกันเป็น 20,000 บาท โดยจำเลยขอลด 300 บาทนั้นเป็นการสืบพยานบุคคลแก้ไขเปลี่ยนแปลงข้อความใน สัญญา กู้เงินเป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น ศาลฎีกาเห็นว่า การนำสืบของโจทก์ดังกล่าวเป็นการนำสืบถึงที่มาแห่งหนี้ตาม สัญญา กู้เงินที่ทำกันไว้ว่าเป็นมาอย่างไรย่อมมิใช่เป็นการสืบแก้ไขเปลี่ยนแปลงเอกสาร สัญญา กู้ เพราะแม้สืบได้ก็ไม่เปลี่ยนแปลงแก้ไขความรับผิดตามเอกสารนั้น และหาเป็นการสืบนอกประเด็นไปจากคำฟ้องไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1793/2513 นางสาวสก แซ่เจียม โจทก์ นายผง กองมาย จำเลย ป.วิ.พ. ม. 94 (ข) , ม. 172 , ม. 173 ป.พ.พ. ม. 650