ฎีกาที่ 1776/2513

จำเลยใช้มีดดายหญ้าฟันผู้เสียหายโดยสำคัญผิดคิดว่าผู้เสียหายเป็นคนร้าย เช่นนี้ การกระทำของจำเลยหาเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายเสมอไปไม่ เมื่อคดีฟังข้อเท็จจริงได้ว่า จำเลยกระทำเพื่อป้องกันเกินสมควรแก่เหตุการกระทำของจำเลยก็หาเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายไม่

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดายหญ้าฟันผู้เสียหายโดยเจตนา ฆ่า แต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 และริบมีดของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยใช้มีดดายหญ้าฟันผู้เสียหายโดยเข้าใจผิดคิดว่าผู้เสียหายเป็นคนร้าย การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันสิทธิของตน แต่การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ และจำเลยมีเจตนา ฆ่า จึงพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ประกอบมาตรา 62, 69 จำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือน คำให้การชั้นสอบสวนและชั้นศาลของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุกจำเลย 1 ปี ริบมีดของกลาง จำเลยอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยฟันผู้เสียหายโดยสำคัญผิดคิดว่าผู้เสียหายเป็นคนร้าย การกระทำของจำเลยจึงเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เมื่อเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว ไม่ต้องวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยทำร้ายผู้เสียหาย โดยสำคัญผิดคิดว่าเป็นคนร้ายนั้น หาใช่เป็นการกระทำเพื่อป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายเสมอไปไม่ เพราะการกระทำที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายนั้นจะต้องเข้าหลักเกณฑ์ดังบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68คดีนี้ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่าจำเลยกระทำเพื่อป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ การกระทำของจำเลยจึงไม่ใช่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1776/2513 พนักงานอัยการกรมอัยการ โจทก์ นายทองหล่อ ถนอมนุช จำเลย ป.อ. ม. 62 , ม. 68 , ม. 69 , ม. 80 , ม. 288