ฎีกาที่ 1381-1388/2508

เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยเชื่อโดยสุจริตใจว่าที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินซึ่งจำเลยเข้าครอบครองอยู่นั้นเป็นที่ของตน ฉะนั้น การที่จำเลยไม่ยอมออกจากที่พิพาทตามคำสั่งนายอำเภอโดยอ้างว่าที่พิพาทเป็นของตนนั้น จึงมีเหตุอันสมควรเป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 ได้

คดีทั้ง 8 สำนวนศาลพิจารณาพิพากษารวมกัน โจทก์ฟ้องว่า นายอำเภอท่าอุเทนได้มีคำสั่งให้จำเลยซึ่งบังอาจเข้าครอบครองทำประโยชน์ในบริเวณที่ดินสาธารณประโยชน์ ซึ่งรัฐบาลได้สงวนไว้เป็นที่ทำเลเลี้ยงสัตว์ ละเว้นการเข้าครอบครองภายใน 90 วัน จำเลยได้ขัดขืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายอำเภอขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 จำเลยต่อสู้ว่า ที่ดินตามที่โจทก์ฟ้องไม่ใช่ที่ดินสงวนจำเลยได้เข้าครอบครองโดยขอจับจองและได้รับใบเหยียบย่ำมาโดยชอบจำเลยไม่มีเจตนาที่จะขัดขืนคำสั่ง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดดังโจทก์ฟ้อง จำเลย 7 สำนวนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ครอบครองทำนาในที่พิพาทมาประมาณ16 ปีแล้ว มีใบเหยียบย่ำและแจ้งการครอบครองตามแบบ ส.ค.1 ทั้งเสีย ภาษี บำรุงท้องที่อย่างเป็นเจ้าของตลอดมา การทำแผนที่แสดงอาณาเขตที่สาธารณะเพิ่งทำภายหลังที่นายอำเภอมีคำสั่งให้จำเลยออกจากที่พิพาท พฤติการณ์เหล่านี้แสดงว่าจำเลยเชื่อโดยสุจริตใจว่าที่พิพาทเป็นของตน ฉะนั้น การที่จำเลยไม่ยอมออกจากที่พิพาทตามคำสั่งนายอำเภอโดยอ้างว่าที่พิพาทเป็นของตนนั้น จึงมีเหตุอันสมควรเป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิดฐานขัดคำสั่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368 ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1381 - 1388/2508 อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายสุ่ม บุรีขันธ์ จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายคำ อังคะมาตร์ จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายโสม ตั้นสมเสน จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายคำหวา บุญมาวงศา จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายเคน อังคะมาตย์ จำเลย ป.อ. ม. 368 ป.พ.พ. ม. 1304