ฎีกาที่ 500/2507

ฟ้องระบุข้อหาหรือฐานความผิดว่าละเมิด แต่เนื้อแท้ของคำฟ้องเป็นเรื่องเรียกทรัพย์คืนในกรณีผิดสัญญาตัวแทนจะนำอายุความ 1 ปีมาเป็นข้อตัดฟ้องไม่ได้ การเพิ่มจำนวนผู้ ค้ำประกัน ขึ้นหาทำให้ผู้ ค้ำประกัน คนเดิมพ้นความรับผิดไม่ ค้ำประกัน หนี้กรณีที่ลูกจ้างไม่ปฏิบัติหน้าที่ตัวแทนตามระเบียบของนายจ้างทำให้นายจ้างได้รับความเสียหายผู้ ค้ำประกัน ยอมรับผิดนั้นเป็นการ ค้ำประกัน หนี้ที่ไม่มีลักษณะจะต้องชำระ ณ เวลากำหนดแน่นอนอันจะผ่อนเวลากันได้ จึงนำมาตรา 700 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาปรับแก่กรณีนี้ไม่ได้ และแม้จะมีบันทึกของลูกหนี้ให้ไว้ก็เพียงแต่กำหนดเวลาให้เป็นที่แน่นอนหลังจากมีหนี้เกิดขึ้นแล้วเท่านั้น สัญญา ค้ำประกัน ที่ไม่ได้จำกัดจำนวนจะเอาราคาหลักทรัพย์ที่ระบุไว้ในสัญญา ค้ำประกัน มาจำกัดความรับผิดไม่ได้

ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 500/2507 บริษัทนครหลวงประกันชีวิตแห่งประเทศไทย จำกัด โดยนายสัญญา ยมะสมิต และนายมงคล ศรียานนท์ กรรมการ โจทก์ นายโกมล โกศัลวิตร ที่ 1, นายผดุง โกศัลวิตร ที่ 2, นายมนัส โกศัลวิตร ที่ 3, จำเลย นายสมจิตต์ พรหมสิงห์ ที่ 4 จำเลย ป.พ.พ. ม. 700 , ม. 698 ป.วิ.พ. ม. 172 , ม. 177