ฎีกาที่ 170/2504

ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ในคดีที่ผู้ร้องขอสืบพยานต่อไป โดยอ้างว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์สั่งว่าผู้ร้องอุทธรณ์ไม่ได้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์เช่นว่านี้เป็นที่สุด ผู้ร้องจะฎีกาอีกหาได้ไม่

คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับ จำนอง คดีอยู่ระหว่างสืบพยานผู้ร้อง ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 18 สิงหาคม 2503 ศาลจดว่า สืบพยานผู้ร้องได้ 1 ปากแล้ว ผู้ร้องว่าหมดพยานนอกจากเอกสารซึ่งได้อ้างไว้แล้ว ซึ่งจะได้ส่งนัดหน้า โจทก์จำเลยไม่ค้าน ศาลอนุญาตให้นัดสืบพยานโจทก์ไปวันที่ 4 ต.ค. 2503 ต่อมาวันที่ 22 ส.ค. 2503 ผู้ร้องสอดยื่นคำร้องสอดว่า มิได้แถลงว่าหมดพยาน ผู้ร้องสอดจึงขอสืบพยานบุคคลต่อไปอีก ศาลสั่งไม่อนุญาต ผู้ร้องสอดอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 ไม่รับอุทธรณ์ ผู้ร้องสอดอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์สั่งว่า ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องสอดสืบพยานต่อไปนั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ผู้ร้องสอดจะอุทธรณ์ไม่ได้ ให้ยกเสีย ผู้ร้องสอดฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาคำสั่งและส่งมาศาลฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในกรณีเช่นนี้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์เป็นที่สุดแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องสอดฎีกาไม่ได้ ให้ยกเสีย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 170/2504 นางทองพูล หวั่งหลี โจทก์ นายซินซิน แซ่ฮิว จำเลย นายซินทุ่ง แซ่ฮิว ผู้ร้องสอด ป.วิ.พ. ม. 236 , ม. 226